Bergen en . . . Daalen (column)

Zorgelijk . . .

Nadat de overheid, ondanks alle signalen, inzette op burgerparticipatie en de verzorgingshuizenoude-stijl om zeep hielp, werd van de senioren verwacht dat ze langer thuis zouden gaan wonen, mede door de vereiste indicering om in aanmerking te komen voor een gescheiden woon-zorg appartement. Het netwerk van de senior, dat door de hoge leeftijd van de senior langzaam uitsterft, moest ingezet worden om de senior waar nodig te helpen. Deze mantelzorgers, die naast een gezin, een baan en vrijwilligerswerk ook nog hulp moeten bieden aan senioren in de familie of in de buurt, raakten vaak overbelast.

De laatste stap naar een verpleeghuis is voor zowel de senior als zijn of haar naaste omgeving een moeilijke om te zetten. Vaak proberen zij uit alle macht om de senior in een gescheiden woon-zorg appartement te krijgen, hoewel de senior overduidelijk rijp is voor het verpleeghuis. Met als gevolg dat de werkdruk in deze intramurale huizen hoger wordt door de zwaardere zorg die nodig is.

In hun verwardheid gaan deze senioren dwalen. Ze wonen namelijk in open huizen, waar iedereen mag gaan of staan waar hij wil. Sommige senioren blijken kilometers weg te lopen, zonder dat iemand dit merkt. Er is nu eenmaal geen continu controle in deze huizen. Met als gevolg dat de politie wordt ingeschakeld om de verwarde persoon terug te brengen. Maar waar komt hij/zij vandaan?

Deze senioren zijn dus meer op hun plaats in het verpleeghuis. Zij komen op een wachtlijst te staan, met alle financiële gevolgen vandien, want de reguliere kosten thuis gaan door. Zodra je op een wachtlijst komt voor een verpleeghuis, val je onder een andere wet en moet je gaan meebetalen aan de zorg. En als je eenmaal binnen bent, dan is er wederom de werkdruk van het zorgpersoneel. Er komen tegenwoordig geen bewoners bij met slechts één probleem. Vaak ziet men een combinatie van lichamelijke aandoeningen en psychische (gedrags)problemen. Wederom het gevolg van bezuinigingen in de geestelijke gezondheidszorg, want bijtijds hulp bieden blijft uit. Het werk wordt dus nadien steeds zwaarder.
Kortom, alle respect voor het verzorgend en verplegend personeel, dat zijn uiterste best doet om er nog wat van te maken.

Gerard van Daalen

—————————————————————————————————————

This is my life . . . 

In november komt er een nieuwe Nederlandse film uit, getiteld Mi Vida. Míjn leven. Nu hoor ik u denken: wat heeft dat te maken met het behartigen van belangen van senioren?
De hoofdrolspeelster, Loes Luca, is een vrouw van in de zestig, een kapster. Ze heeft haar hele leven voor anderen gezorgd en nu ze bijna gepensioneerd is, gaat ze voor een taalcursus Spaans op vakantie in Andalusië. Daar wordt ze geconfronteerd met haar eigen dromen. Aangemoedigd door haar lerares Spaans, overweegt ze om een nieuw leven in Spanje op te bouwen. Dit stuit op weerstand bij haar inmiddels volwassen kinderen. In de trailer zegt haar dochter letterlijk: ‘Mam, ik dacht dat je met de zaak ging stoppen om er meer voor ons te zijn.’
Tegenwoordig wordt er steeds meer van je verwacht, als je met pensioen gaat. Als het niet de kinderen zijn, die verwachten dat je hun kinderen opvangt, dan is het wel je werkende partner, die van mening is dat je een veredelde huisman moet worden. Familie en kennissen, die vinden dat je wel ‘wat’ moet gaan doen met de vrij gekomen tijd en de overheid, die verwacht dat je je actief als vrijwilliger of mantelzorger inzet.
Als je, zoals ik, vanaf je achttiende (of nog jonger) je hele leven hebt gewerkt en je pensioenleeftijd nadert, dan is het toch aan jouzelf, wat je met je verdere leven wil gaan doen? Het zijn jouw kinderen, die je hebt moeten opvoeden, maar kleinkinderen opvangen is een keuze, geen verplichting. Als je je leven hebt gezorgd voor anderen, wordt het dan niet op een bepaald moment tijd, dat je voor jezelf gaat zorgen?
Een collega van mijn vrouw heeft een oudere partner, die, vanwege zijn werk, eerder met pensioen kon gaan. Deze meneer verbleef fulltime op de camping, zodra de zon tevoorschijn kwam in het voorjaar. Zijn partner vergezelde hem gedurende het weekend. Toen vond ik dat een vreemde zaak. Nu denk ik: dat is jouw keuze, jouw leven, jouw pensioen. Zoals Loes Luca in de film uit volle borst zingt ‘This is my life’.

Gerard van Daalen

 

Ontzorgcoach                       ‘Midden in de maatschappij’


De afgelopen zomer is er op de Facebook-pagina van de Seniorenraad een serie geplaatst over alternatieve woonvormen. Daar hebben we er erg veel van in Nederland. Soms zagen we door de vele bomen het bos niet meer.
We hebben er wel van geleerd. De meeste Westlanders blijven graag in het eigen huis wonen en denken niet na over een mogelijke verhuizing naar een gelijkvloerse, levensloopbestendige woning. Er wordt pas over verhuizen nagedacht . . . als het móet. Als het te laat is.
Hoe men het liefst oud wil worden, daar wordt door iedereen anders over gedacht. In Rotterdam zijn mensen geïnterviewd, die in of vlakbij een wooncomplex wonen. Over het algemeen vinden alle bewoners het belangrijk om andere mensen te ontmoeten. Daarnaast zijn wensen voor de woning meer fysiek. Alle kamers op één niveau, zonder obstakels. Geen drempels, een inloopdouche zonder opstaande rand. Goede isolatie, want tocht en optrekkende kou zijn funest. Graag de stopcontacten op 1.05 meter in plaats van op de plint. De spiegel in de badkamer wat lager hangen, want naarmate je ouder wordt, word je kleiner.
Wat ook opvalt is dat domotica (bijna) niet wordt genoemd. ‘Naarmate je ouder wordt, worden interactieve systemen ingewikkelder voor je’. Men vindt het wel belangrijk dat voorzieningen dichtbij zijn.
Naast de wensen voor de woning en het contact met andere mensen zien ouderen als een berg op tegen alle bureaucratische rompslomp, die je tegenkomt als je zorg nodig hebt. Sommige ouderen hebben kinderen, die er lol in hebben zich door het woud van formulieren te werken om zodoende de zorg voor pa of ma te regelen. Maar wie regelt dit als kinderen ontbreken, ver weg wonen of de nodige kennis ontberen?
Diverse woonvormen spreken over zorgondernemers, zorgdragers en zorgcoaches. Die zouden, naast de zorg die ze zelf kunnen bieden, ondersteuning kunnen geven om zorg of financiële zaken aan te vragen, zoals huurtoeslag en PGB. Tijdens het schrijven van de berichten op Facebook bedacht ik dat dergelijke mensen beter ont-zorgcoach genoemd kunnen worden. Wat schetst mijn verbazing? Bestaat al op internet! Dat moet een bloeiende praktijk zijn!
Gerard van Daalen

 

Zomereenzaamheid
Voor de meeste mensen is de zomer een tijd om naar uit te kijken. Lekker weer, lange avonden. Strand, barbecue, vakantie voorpret. Maar er zijn mensen, die er niet naar uitkijken. Deze mensen hebben een sociaal leven, hebben een hobby, zijn lid van een club. Maar zodra de eerste warme dagen het land naderen, hebben de clubs een zomerstop en wordt het te warm om binnen te sporten. Als dan in de zomer de naaste familie op vakantie gaat en de TV herhalingen van herhalingen uitzendt, dan wordt het stil.
Minister de Jonge vindt het daarom van belang, dat we in de zomermaanden contact houden met onze naasten. Ik betrap me er zelf op, dat, sinds we e-mailen en whatsappen, er geen kaartje meer verstuurd wordt vanaf het vakantieadres. Of halverwege een belletje gepleegd wordt. Ik hou contact met familie via Whatsapp. Zo zijn ze dagelijks op de hoogte en geven dit door aan onze vader. Maar hij zal mijn regelmatige bezoek missen en welk contact dan ook.
Dus laat wat van je horen, juist in de zomer. En vraag specifiek hoe het eigenlijk met ze gaat.
In Vlijmen heeft de plaatselijke Jumbo een bijzonder initiatief gelanceerd, de kletskassa. Zit je verlegen om een praatje, loop dan langs deze kassa. Daar zit een door de wol geverfde medewerker, die heel sociaal is en het leuk vind om iemand aan te spreken. Deze medewerkers werken al langer bij deze supermarkt en zijn bekende gezichten voor de klant. Ook is er een speciale koffiehoek voor eenzame ouderen en anderen, die contact willen.
In een artikel las ik, dat men bij Albert Heijn in Den Haag een luisterend-oor-medewerker heeft ingesteld. Volgens mij is dat in Naaldwijk ook zo. Mijn vader heeft geregeld contact met een dame daar. Hij kreeg wel eens een bosje bloemen en vlak voor 5 december vond hij allerlei leuke pakjes in zijn brievenbus.
Het zijn mooie initiatieven van supermarkten, die dit niet hoeven, maar toch graag willen doen. Het kost vast meer, dan het oplevert. Maar om in de woorden van Mastercard te eindigen: Sommige dingen zijn onbetaalbaar.

 

Rommel                                                  augustuscolumn

In april was ik samen met een collega en vriend op bezoek bij de controllersdag. Normaal gesproken kijk ik eerst of het programma interessant genoeg is. Dat viel me dit jaar wat tegen. Maar mijn collega vond het een interessant programma en wilde, dat ik mee ging. ‘Dan kunnen we weer even bijpraten’. De eerste spreker was Ruud Veltenaar. Hij sprak over de 17 sustainable goals, die de Verenigde Naties heeft opgesteld met als doel deze allemaal te behalen voor 2030. Het zijn redelijk simpel gestelde doelen. Denk aan: geen armoede, geen honger, goede gezondheid, goed onderwijs. Maar het uitvoeren van deze doelen lijkt me nog een flinke klus. De speech van Ruud Veltenaar vond ik erg heftig, misschien wel te heftig. Hij vroeg of wij nog rundvlees aten en vond ons allemaal klootzakken, dat we dat nog deden. De manier, waarop hij dit zei, noopte me niet om voortaan als vegetariër door het leven te gaan. Terwijl ik persoonlijk graag een dag per week vegetarisch zou willen eten en een dag vis. Maar een hele week geen vlees is me op dit moment nog een brug te ver.

Hij vertelde ook, dat hij in Duitsland een speech gaf en meteen vroeg, of de aanwezigen gingen staan. Vervolgens vroeg hij of degenen, die van mening zijn dat Coca Cola wereldwijde suikerverslaving in de hand werkte en zich niet hield aan de 17 doelen, gingen zitten. Iedereen ging zitten, behalve één heer, een Amerikaan. Meneer had een rood hoofd en was niet blij met de vraag. Meneer bleek namelijk de tweede man van Coca Cola te zijn en een spreker op het congres.
Ruud vertelde ons, dat Coca Cola 3.500 plastic flessen per seconde produceert wereldwijd. Deze flessen zijn niet biologisch afbreekbaar. Dat was een keuze van het bedrijf, omdat een biologisch afbreekbaar flesje enkele centen duurder was. Het bedrijf Coca Cola vindt de centen voor de aandeelhouders dus belangrijker dan de natuur. Ik vind Coca cola zero erg lekker en drink daar 1 of 2 blikjes per week van. Als ik op enige manier invloed zou kunnen uitoefenen op dit bedrijf, dan zou ik dat zeker doen.

In het Westland zijn we al een aantal jaren afval aan het scheiden. Inmiddels staan er drie bakken voor de deur. Wij doen ons best om zoveel mogelijk afval te scheiden en scheiden keurig papier, gft en overig afval. Ik hoorde ooit bij een afvalbedrijf, dat het onzin was om batterijen apart in te leveren, want de sterke magneet van het bedrijf haalt deze batterijen eenvoudig uit het overig afval. Dat bleek fake news te zijn. Als batterijen te lang in de natuur liggen, gaan ze lekken. En dat is niet goed. Inmiddels worden de batterijen keurig apart gelegd. De laatste stap is plastic, maar daar hebben we nog geen aparte container voor. Er blijkt veel meer plastic in het afval te zijn, dan ik dacht. Ik had er moeite mee om plastic te verzamelen. Waar laat je dat afval? Ik heb maar één afvalemmer in de keuken staan en geen ruimte voor meerdere afvalbakken. Het plastic een aantal keer naar de plastic-container gebracht, maar voor ons is het toch erg onhandig om plastic afval te bewaren. Dus ging ons plastic in de grijze bak.

Nu gaat de gemeente het restafval nog maar eens per drie weken inzamelen. Belachelijk, vond mijn vrouw. Ik begrijp de gemeente wel. Zo worden we toch verplicht plastic naar de container te brengen. In het AD schreef iemand commentaar, dat hij het ook belachelijk vond. Hij zag het er wel van komen, dat restafval illegaal gedumpt gaat worden. Blijkbaar is duurzaamheid geen thema voor de Westlander. Misschien denkt u als senior ook, dat het uw tijd wel zal duren. Maar we moeten de wereld toch iets schoner nalaten voor de volgende generaties. En: als reïncarnatie blijkt te bestaan, dan komt u in een volgend leven in de rotzooi van uw vorige leven terecht….

Gerard

 

Deeltijdpensioen                                                       juli-column

In het blad Dichterbij Westland, dat de leden van de Rabobank elk kwartaal in de bus krijgen, stond laatst een artikel over deeltijdpensioen. Dat artikel trok mijn aandacht. Logisch, want eind dit jaar tik ik de 60 aan en dan komt het pensioen toch enigszins in zicht.

Ik heb mijn leven lang allerlei premies moeten betalen voor zaken, waar ik nooit de vruchten van zal plukken. In sommige gevallen is dat maar goed ook (denk aan bijvoorbeeld WW en andere sociale verzekeringen), maar voor andere premies hou ik toch een wrange smaak over. Zo heb ik VUT premie moeten betalen, maar kan ik daar nooit gebruik van maken. Erger nog: die mensen, die van ‘mijn’ VUT premie eerder konden stoppen met werken, mochten ook al eerder met pensioen. Ik weet op dit moment nog steeds niet wanneer mijn pensioendatum daar is.

Ik vind het ook leuk om vrijwilligerswerk te doen en wat voor andere mensen te kunnen doen. Maar de tijd ontbreekt me soms, want het werk eist veel energie en kan ik het niet altijd meer opbrengen om ’s avonds met andere dingen bezig te zijn. Op diezelfde manier komt de hoeveelheid sport in het gedrang en ik vind het wel leuk om te sporten.
Een deeltijdpensioen zou een oplossing kunnen zijn, want je gaat langzaam wennen aan korter werken in plaats van de ene op de andere dag met pensioen te gaan. Ook wen je er langzaam aan, dat je minder te besteden krijgt. En die uren, die je minder werkt, zou je kunnen besteden aan dingen, die je leuk vind om te doen.

Maar ja, er zijn ook nadelen en in mijn ogen wegen die zwaarder. Zo verdeel je je opgebouwde pensioen al over meerdere jaren en bouw je geen pensioen op voor de uren, die je niet werkt. Je toekomstige pensioen wordt veel lager.
Stel, je bent in januari 63 jaar geworden en je mag van de overheid vermoedelijk met 67 jaar en drie maanden met pensioen. Ja gaat dus op 1 april 2023 met pensioen. Je bent fulltime in loondienst en je pensioen bouw je met 100 euro per maand netto op. Alle kosten zijn hier al vanaf gegaan. We houden ook geen rekening met inflatie of loonindexering. Je bouwt vanaf 2019 dus 51 maanden à €100 = €5.100,00 pensioen op.
Stel, je wilt graag met ingang van dit nieuwe jaar één dag per week vrij. Dat betekent dat er over de resterende werkzame jaren 20% minder pensioen opbouwt, maar je teert ook nog eens in op je bestaande pensioenpot, want je ‘deeltijdpensioen’ voor die acht uur, die je minder werkt, wordt betaald uit diezelfde pensioenpot.

En ik heb het nog niet eens over de gevolgen voor je belasting, omdat ik daar onvoldoende vanaf weet.
Deeltijdpensioen lijkt me een sigaar uit eigen doos. Wellicht is het mogelijk om een dag minder te werken, zonder aan deeltijdpensioen te doen. Dat betekent minder inkomsten per maand, minder pensioenopbouw, maar je teert tenminste niet in op je pensioenpot. Het is sowieso goed om een gesprek met een deskundige aan te gaan.

Ik ben er nog niet uit. Ik heb het nog steeds naar mijn zin wat werk betreft en zolang ik nog steeds van opdracht naar opdracht ga en mijn expertise dus nog steeds gewild is, ga ik door. Mijn werkgever heeft ooit het idee geopperd om alternatief werk te creëren voor collega’s, die langer zonder werk zitten. Met name die collega’s, die vanwege hun leeftijd minder snel aan het werk zijn. Het zou dan gaan om een zogenaamd Shared Service Center, gevestigd in het pand van mijn werkgever. Dat betekent in ieder geval veel minder reistijd voor mij. Voor één dag per week vast hiervoor aan het werk zijn, lijkt me een mooie tussenoplossing!

Gerard van Daalen

 

Ritme van de eenzaamheid?
Column juni 2019

‘Zachtjes tikt de regen op mijn zolderraam,
Ritme van de eenzaamheid..’

Is er een ritme van de eenzaamheid? Rob de Nijs zong het poëtisch, maar hij bedoelde er vast mee, dat de druilerige regen het gevoel van eenzaamheid verergerde.
Onlangs bezocht ik het congres ‘Slimmer thuis’. Dit congres werd door het ministerie van Volksgezondheid georganiseerd in het kader van twee lopende zaken, te weten het Pact voor de Ouderenzorg, dat vele belanghebbende partijen met elkaar sloten. En Eén tegen Eenzaamheid, waarin het probleem van eenzaamheid van veel Nederlanders wordt erkend en waarbij elke Nederlander wordt gevraagd wat tegen eenzaamheid te doen.

Tijdens dat congres bezocht ik een workshop over eenzaamheid. We kregen als toehoorders een aantal vragen gesteld. Zo leerde ik, dat de meeste mensen als gevoel van eenzaamheid ‘je niet-verbonden voelen’ als antwoord koos. Ook werd verteld, dat eenzaamheid wetenschappelijk meetbaar is. Dat verraste me. Het had iets te maken met oxytocine, of het knuffelhormoon. De vraag werd gesteld of eenzaamheid periodiek gemeten zou moeten worden en gemonitord door de huisarts. Als eenzaamheid meetbaar is, dan lijkt me dat je als huisarts dat als eerste moet meten, voordat je de vermeende kwaal gaat testen. De kwaal kan het gevolg zijn van eenzaamheid.
De laatste vraag tijdens de workshop was, wie iets tegen die eenzaamheid zou moeten doen. Bijna iedereen vond, dat degene, die eenzaam is, zelf actie zou moeten ondernemen om er wat aan te doen. En dat is wel logisch, want kant-en-klare oplossingen aanreiken, dat werkt mogelijk averechts.

Heeft u het Max-programma ‘Kleuters tegen kwalen’ gezien? Het bleek een succesvol experiment te zijn geweest voor de deelnemers. Iedereen was op een of andere manier vooruit gegaan en zat lekkerder in zijn vel. Ze moesten daarbij flink uit hun comfortzone stappen. Ik heb tijdens de afleveringen vaak gedacht aan de verzorgenden. Hoe hebben zij in hemelsnaam die brommende bejaarden zover gekregen, dat ze aan het experiment meededen? Want niets is zo moeilijk om die mensen over de drempel te krijgen.

Eenzaamheid. Je krijgt het gevoel zelf en zal er zelf wat voor moeten doen om het te verminderen. Misschien kunnen ook wij er wat aan doen. Als toeschouwers. Er ons op voorbereiden. Als je schoonmoeder van 82 voor de zoveelste keer belt, dat haar televisie niet werkt, is het dan haar onhandigheid? Of heeft ze het hele weekend niemand gezien?

Gerard

p.s. De zomermaanden komen eraan. Dat betekent veel leuke activiteiten buitenshuis. Voor de lezers van deze column. En voor de schrijver. Net zoals vorig jaar zal ik waar nodig korte artikelen aanleveren. Voor degenen, die actuele zaken en commentaren willen lezen, verwijs ik naar onze Facebookpagina: www.facebook.com/SeniorenraadWestland.

 

Uw eigen lot?                                                                                                 Column mei 2019

Laatst twitterde iemand over zijn onvrede van de vele post, die hij van de Postcodeloterij in de bus krijgt. Volgens hem krijgen ruim 7 miljoen huishoudens deze brieven. Hiervoor moeten bomen worden gekapt, die CO2 uit de lucht halen. Hij heeft een punt. Ook als je geen lid bent en je meeste communicatie gaat per digitale post, dan word je nog gestoord van de vele papieren poststukken van alle Nederlandse loterijen.

Volgens de Postcodeloterij zelf loopt het zo’n vaart niet. Volgens hen krijgen 1 miljoen huishoudens papieren campagnemateriaal in de bus. Maar om hoeveel brieven het per jaar gaat, wilde of kon hij niet zeggen. Er kwamen veel reacties op het twitterbericht. Sommigen gaven aan, dat je je eenvoudig kon afmelden. Ik ben op zoek gegaan en kon me eenvoudig afmelden voor digitale post. Er stond ook een telefoonnummer vermeld (088-0201010), waar je je kan afmelden of je kan, lekker ouderwets, een brief sturen.
Maar wat gebeurt er met ongeadresseerde post? Met de post aan ‘de bewoners van..’? Daarop adviseert de Postcodeloterij dat je maar een Nee..Nee sticker op je brievenbus moet plaatsen. Dat is leuk, maar daardoor krijg ik helemaal geen reclamepost of regiokranten meer en soms vind ik leuk om die in te kijken.
Naast deze papieren terreur doet de Postcodeloterij (en alle andere loterijen) ook aan andere vormen van terreur. Daar is de Postcodeloterij tenslotte voor opgericht. Door een lot aan je postcode te verbinden is er altijd een virtueel lot, ook als je niet mee doet. Hiermee wordt FOMO gevoed. Ofwel the Fear Of Missing Out, de angst dat je iets mist als je niet meedoet.

Een collega vertelde me dat ze lid is van de Postcodeloterij, kort geleden is verhuisd, maar haar lot niet op haar nieuwe postcode wilde zetten. Want stel je toch eens voor dat de hoofdprijs op haar oude postcode zou vallen en zij heeft net haar lot omgezet? Ik gaf haar aan dat ze zich net zo stom zou voelen, als die prijs op de nieuwe postcode zou vallen. Gelukkig voor haar kan ze een tweede lot op de nieuwe postcode kopen bij de postcodeloterij. Aardig hè, van de postcodeloterij?

Dan is er ook nog de telefoonterreur. Met name kwetsbare senioren zijn doelwit. Als je eenmaal één lot hebt aangeschaft, wordt je regelmatig gebeld, dat je mee kan doen aan een actie, waarmee je een ‘gratis’ lot krijgt. Het aantal loten, dat mijn schoonmoeder op een gegeven moment had, was opgelopen tot zeven. Terwijl ze helemaal niet door had, dat ze er ingeluisd was. Daarnaast had ze drie loten voor de Vriendenloterij en daar wist ze al helemaal niets van. Toen de Vriendenloterij startte hebben klanten van de Postcodeloterij een aanbod gehad om ‘gratis’ loten van de Vriendenloterij te krijgen.

U begrijpt, ik ben geen fan en al lang geen lid meer. Misschien moet ik alle post op mijn adres van loterijen structureel ‘retour afzender’ sturen. Het schijnt op den duur te helpen.

Gerard

 

Hybride wonen?
Mijn oom, toen 75 jaar en gepensioneerd, kwam voor hoge kosten te staan. Zo’n zesduizend euro. Dat had hij niet op zijn rekening staan. Wel had hij een grotendeels afgelost koophuis met een gezonde overwaarde. Hij ging naar zijn bank om een lening af te sluiten. Dezelfde bank, waar hij ooit spaargeld op had staan. Waar zijn betalingsverkeer en verzekeringen geregeld zijn en waar hij hypotheek en leningen kon afsluiten. Die bank weigerde het hem, vanwege zijn leeftijd. Hij ‘moest zijn huis maar verkopen’, werd hem verteld. En dat voor een bedrag van zesduizend euro!

Gelukkig was een aantal familieleden bereid hem het geld te lenen. Hij heeft het hen binnen twee jaar terugbetaald. Van zijn maandelijkse AOW en pensioen. Waarom doet de bank hier zo moeilijk? Ze kennen deze man, weten wat hij ooit verdiend heeft en hoeveel er binnenkomt aan pensioen en AOW. Ze weten hoeveel hij betaalt aan rente voor zijn lening. En als ze dat hadden gevraagd, dan had hij met liefde de factuur van de gemeentelijke belasting met de WOZ-waarde van zijn huis laten zien. Zij hadden alles in handen om te bepalen in hoeverre hij dit stukje lening kon aflossen. En ze wisten met zekerheid, dat, mocht hij eerder overlijden, de bank dit geld uit de overwaarde plus het reeds afgeloste deel had kunnen terugkrijgen.

Bij de Seniorenraad praten we veel over woonvormen. Het oude bejaardenhuis is verdwenen. Je moet wel erg slecht zijn qua gezondheid en mobiliteit, wil je in aanmerking komen voor verpleeghuis of gescheiden woon-zorg complexen. Het enige alternatief op dit moment is zo lang mogelijk thuis wonen. Waarbij de ‘huiselijke jas’ vaak te groot is voor de persoon, die hem draagt. Er zijn te weinig gelijkvloerse alternatieven in de huursector beschikbaar.

Eenzaamheid is landelijk een groot probleem onder alle leeftijden; voor senioren is dat zeker het geval. Afgezien van die te grote jas zijn er ook andere redenen om te willen wonen onder gelijkgestemden en eenzaamheid is daar één van.

Kortgeleden hebben we samen met bestuur en andere commissies een presentatie gehad van Centrum Groepswonen over alternatieve woonvormen. Uit die presentatie blijkt, dat groepswonen vaak óf huur- óf koopwoningen betreft en dat het bij huur om sociale huur óf vrije huur gaat. Ik vroeg me af of een te realiseren groepswoning niet uit zowel koop- als huurwoning zou kunnen bestaan? De ene inwoner heeft namelijk geen spaargeld of koopwoning en wil een sociale huurwoning. De ander heeft een afgeloste koopwoning én voldoende spaargeld en wil een luxe woning kopen. Als bezit dat redelijk waardevast is. En weer een ander heeft een afgeloste koopwoning, maar geen of te weinig pensioen en wil zijn huis (deels) als pensioenpot of leefgeld gebruiken.

Die laatste wordt hard gestraft, want die pensioenpot is in de ogen van de belastingdienst vermogen en die moet als straf nogmaals belast worden, jaarlijks in box 3. En dat is gek, met name omdat andere mensen pensioen krijgen, waar het hen hier juist aan ontbreekt.

Wat zou het dan mooi zijn, als deze persoon op een hybride manier mag en kan verwonen. Nu hoor ik u denken: wat bedoel je daar nu mee? Stelt u zich eens voor: u bent gepensioneerd en u heeft een koophuis met een marktwaarde van 350.000 euro. U heeft een hypotheek van 250.000 euro, waarop u reeds 150.000 euro heeft afgelost. Kortom, als u het huis verkoopt voor de marktwaarde, dan lost u de ton hypotheek af en krijgt u 2,5 ton op de rekening. Wat zou het dan mooi zijn, als u met de woningcorporatie of andere eigenaar kan afspreken, dat u de nieuwe woning van drie ton deels koopt, voor bijvoorbeeld 200.000 euro en voor het overige huur betaalt. Heeft u na verloop van jaren extra ‘leefgeld’ nodig, dan krijgt u dat, maar wordt uw huurwaarde hoger. Hierbij ligt het risico niet bij u als gepensioneerde, maar bij degene, van wie u het deels huurt. Daarentegen kunt u niet meteen beschikken over dat geld, die lusten liggen ook bij de eigenaar.

Dit gaat natuurlijk niet zomaar. Er zal door experts berekend moeten worden, hoeveel u maximaal kunt huren voor de AOW en het pensioen, die u maandelijks ontvangt. Hierdoor weet u meteen hoeveel ‘leefgeld’ u maximaal kunt opnemen in de loop van de tijd en hoeveel er als vermogen in uw appartement moet blijven om de huur betaalbaar te houden.

Er moeten vooraf heldere afspraken worden gemaakt over de mogelijkheden en onmogelijkheden. Omdat het risico bij een ander ligt, is deze hybride vorm zeker niet goedkoper. Maar dat wordt (deels) gedekt door het niet betalen van belasting op vermogen. Maar aan de andere kant: u kunt in dezelfde woning blijven wonen.

Ik zit niet in het vastgoed, noch werk ik bij een woningcorporatie of een bank. Het idee zal nog bediscussieerd en uitgewerkt moeten worden. Maar in het bedrijfsleven bestaat al zoiets als hybride kapitaal: kapitaal dat zowel kenmerken van eigen vermogen als van vreemd vermogen heeft.
Het zou voor mijn oom een uitkomst zijn geweest!

Gerard van Daalen
P.S. Ik ben erg benieuwd naar de mogelijkheden en onmogelijkheden van een dergelijke woonvorm. Alle input is welkom. Stuur uw bericht naar danage21@hotmail.com of zet een reactie op onze Facebook pagina: https://www.facebook.com/SeniorenraadWestland.

_____________________________________________________________________

Stel niet uit tot morgen . . .                                                             MAART-COLUMN
Kortgeleden schreef een columnist in het Algemeen Dagblad een column over uitstelgedrag. Het was voor hem de hoogste tijd om teksten te schrijven voor zijn website, maar hij had steeds ‘wat anders te doen’. Tot het moment dat de tekst echt ingeleverd moest worden en hij met deadline-stress te maken kreeg.
Mijn moeder zei vroeger altijd ‘stel niet uit tot morgen….’. En wij kinderen wisten wat er daarna kwam. Ik voel me zakelijk niet echt aangesproken. Ik doe in mijn werk liever de vervelende dingen eerst, zodat ik dan alle tijd heb om leuke dingen te doen. Maar bepaalde zaken zijn dermate vervelend dat we ze het liefst uitstellen. In mijn geval: de tandarts.

Mijn schoonmoeder, in het bezit van een bepaalde vorm van dementie, voert echt nooit de dingen uit, die ze belooft heeft te doen. Ze is de tachtig gepasseerd en haar antwoord is altijd ‘Daar ben ik nog niet aan toe gekomen’. Als ik dan zeg, dat ze ook zóveel te doen heeft, dan lacht ze. Maar oplossen van een probleem, wordt bij haar op een hele lange baan geschoven.

Mijn vader stelt zijn vragen weliswaar op een vrijblijvende manier, maar ik moet dat vooral niet als vrijblijvend opvatten. Als mijn vader zegt dat hij op termijn naar de kapper moet, dan moet ik begrijpen, dat ik terstond geld voor hem pin , want als ik dat na twee dagen nog niet heb gedaan, dan krijg ik een reactie, waarom ik dat NOG STEEDS niet heb gedaan. Hij begrijpt niet, dat ik ook nog werk, een eigen huishouden heb en vrijwilligerswerk doe. Vast wel herkenbaar voor de mantelzorgers onder u.

Zo zijn er voor senioren veel zaken te verzinnen, waarvan u zou willen dat het geregeld is, maar als puntje bij paaltje komt, heeft het voor u geen prioriteit. Denk aan het ontspullen, waar ik eerder over schreef. Of het laten maken van een levenstestament. Het opschrijven van alle zaken, die u dagelijks of wekelijks doet, waarvan uw partner nog geen weet heeft. Het vastleggen van een wilsverklaring. Of het op papier zetten van uw wensen voor het moment dat u er niet meer bent.

Voor dergelijke zaken zien we pas de noodzaak, als het te laat is. En dat is jammer. Dus volg alsjeblieft het advies van mijn moeder: Stel niet uit morgen, wat je heden doen kan!

Gerard van Daalen,

(ook via FACEBOOK)

____________________________________________________________________________________

Opvrolijk-berichtjes
Alhoewel er in de krant over het algemeen berichten staan waar je niet vrolijk van wordt, krijg ik soms berichten in mijn mailbox, die een glimlach rond mijn mond toveren. En dan lees je ineens twee berichten achter elkaar, die beiden die glimlach veroorzaken, maar het tegenovergestelde doen.

Zo las ik over een Amerikaans bedrijf, Greyston Bakery, waar iedereen aangenomen wordt zonder CV of gesprek. Of je nu man of vrouw bent, homo of hetero, oud of een starter, ongeacht kleur: iedereen mag solliciteren. Je komt dan op een wachtlijst. Als je aan de beurt bent en je bent nog steeds geïnteresseerd, dan wordt je aangenomen, zonder gesprek, CV of referenties.
Dan mag je jezelf bewijzen. Elke week worden voortgangsgesprekken gevoerd. Je wordt nooit beoordeeld op het verleden, maar wel op het werk dat je doet. En je krijgt ondersteuning in de vorm van trainingen, zowel de soft skills als voedselveiligheid en hygiëne. En je leert hoe je aan het werk kan gaan, met het deeg of het werken met apparatuur.
Greyston Bakery wil graag haar personeel behouden, maar als ze na verloop van tijd iets anders willen doen, dan krijgen ze daar de gelegenheid toe. Maar als iemand zijn werk niet goed doet, dan nemen ze uiteindelijk afscheid van elkaar.

Als je als senior opnieuw aan de slag wilt gaan, kijken potentiële werkgevers eerst naar de risico’s. Ze vergeten dan even, hoeveel ervaring je al hebt, met hoeveel mensen je al bent omgegaan gedurende je lange werkzame leven. Dat je op die leeftijd van nature rust en autoriteit uitstraalt (die grijze haren zijn toch ergens goed voor ?). Het zou toch prachtig zijn, dat ook wij die kans kunnen grijpen, op de manier zoals Greyston Bakery die aanbiedt. Wij willen graag laten zien, dat we nog meetellen, onszelf bewijzen. En blijkt die klik er niet, dan nemen we afscheid en zoeken verder. Die mogelijkheid zou er altijd moeten zijn voor zowel werknemer als werkgever.

In diezelfde mail vertelde een Nederlandse ondernemer, dat hij van plan is de eerste winkel zonder personeel te openen. Dat staat eigenlijk haaks op het vorige artikel, maar maakte me wel nieuwsgierig. In de winkels komen houten meubelen te staan, die per laptop ter plekke besteld kunnen worden. Artikelen staan maar één week in de winkel; elke dag krijgt een artikel 6% korting meer. Dat loopt tot zondag dus op tot 48%. En op zondag gaat het product uit de winkel. Volgens die ondernemer uit Soest wilt hij inspelen op de groeiende vraag naar houten, handgemaakte meubelen. Vanuit de ondernemer gezien is dit een handige strategie. Hij blijft namelijk nooit met winkeldochters zitten, producten die niet verkocht worden gedurende lange tijd. Ook vanuit de producent gezien; voor de kleine ondernemer, die zelf deze meubels vervaardigt, is het een mooie gelegenheid om zijn producten fysiek te tonen, in plaats van het ‘plaatje’ op het internet. Hij zou zelfs kunnen uitproberen via dit concept of er interesse is voor een nieuw product, dat hij ontwikkeld heeft. Zelfs winkeliersvereniging en gemeente zullen blij zijn, want die leegstaande winkel gaat weer gebruikt worden. Nu de klanten nog!

Gerard van Daalen

(februari 2019)

 

______________________________________________________________________________

Een nieuw begin. Het wordt anders. Wen er maar aan.

De jaarwisseling is een echte wisseling van de wacht: we laten een afgeleefd jaar achter en beginnen opnieuw. Met een schone lei. Ik wens u alle goeds toe voor 2019; dat het mag gaan zoals u het voor ogen heeft.

Als u een wens heeft om de veranderingen in de wereld, die steeds sneller gaan, stop te zetten, dan heeft u pech. De wereld gaat steeds sneller. U zult moeten proberen bij te blijven, want het alternatief is afhaken. En dat is niet prettig voor een senior, die na zijn of haar pensioen toch al het gevoel heeft niet meer mee te tellen.

U zou misschien wel graag willen, dat u zoals vroeger aan een bankmedewerker uw pas laat zien, waarna u het gewenste geld krijgt. Maar dat komt nooit meer terug. U moet (iemand anders laten) pinnen, want op elke locatie een medewerker inhuren is veel duurder dan een machine. En het zou toch raar zijn, om dergelijke kosten door mensen te laten betalen, die niet gebruik maken van deze dienst?

Het tekort aan zorgpersoneel in Nederland is erg hoog. Een manager van zorgorganisatie Sensire heeft in een artikel aangetoond, dat dit niet snel op te lossen is. Er zijn niet voldoende medewerkers in de zorg en zij zullen er ook niet komen, het aantal mensen met een zorgvraag zal blijven stijgen en de financiële grens van wat de burger nog kan en wil betalen is inmiddels wel bereikt. We zullen dus anders met zorg om moeten gaan. Waarbij we e-health en robot toepassingen als aanvullende zorgtool niet meer kunnen negeren.

Bepaalde aspecten, zoals bijvoorbeeld eenzaamheid onder ouderen, kan door dit personeelstekort niet meer door zorgpersoneel uitgevoerd worden. Vrijwilligers kunnen dit deels opvangen. Maar ook familie en vrienden zullen moeten bijdragen. Persoonlijk vind ik het gemis van het oude verzorgingshuis en het ontbreken van een alternatief zorgelijk. Groepswonen, co-housing en andere moderne woonoplossingen zou dit probleem deels kunnen oplossen. Maar de senior kan niet passief meer langs de kant blijven staan, in verwachting dat een ander het oplost. Alleen klagen en niet met een oplossing bezig zijn.

Er zal meer zorg op afstand zijn. U moet met een tablet, zoals een iPad, leren werken. De zorgverlener hoeft niet altijd meer fysiek aanwezig te zijn, maar kan van afstand meekijken en meedenken. Wellicht kunnen sensoren op het tablet of de mobiele telefoon autonomisch een aantal metingen dagelijks uitvoeren en die gegevens doorsturen naar uw zorgverlener. Pas bij een afwijkende meting, zal de zorgverlener persoonlijk contact opnemen en langskomen.

Ik heb al eens eerder uitgelegd, dat jongeren bijna geen ‘gewone’ TV meer kijken, maar eerder via een streaming dienst als Netflix series en films kijkt. Of via YouTube. Aangezien jongeren de meest interessante markt is voor reclame, zal de publieke omroep steeds minder inkomsten krijgen. Als zij nog steeds dezelfde kwaliteit willen leveren, dan zal de broodnodige besparing ergens anders vandaan moeten komen. Mijn voorkeur is om het derde net op te geven, aangezien deze jongerenzender nauwelijks bekeken wordt door die doelgroep. Hierdoor kan de publieke omroep documentaires blijven uitzenden en overdag aanbod blijven bieden.
Wat absoluut onmogelijk is, om die tekorten steeds maar op de belastingbetaler af te blijven schuiven.

‘Senior: de wereld verandert. Bijblijven!’ was het thema van ons tweede Plustival het afgelopen jaar. En die wereld verandert, met of zonder u. Daar kunt u niets meer aan veranderen. De hoogste tijd om mee te doen in dit nieuwe, schone jaar!
Gerard (januari 2019)

_________________________________________________________________________________________________________

Dankjewel of niet?
Zo aan het eind van het jaar is het tijd geworden om eens terug te kijken op wat we allemaal hebben meegemaakt dit jaar. Wat was de grootste hit van het jaar? Wie is sportman en sportvrouw van het jaar?  Wie de politicus van 2018?

En we kijken zelf terug op ons jaar. Was dit een jaar om snel te vergeten? Een jaar met weinig hoogte- of dieptepunten? Of sluiten we 2018 met veel plezier af en denken we nog vaak positief terug aan 2018?
December is ook een maand van wensen. Vroeger stuurden we een kerstkaart naar onze naasten en Post NL en Hallmark willen graag dat we dit blijven doen. Maar waarom wensen we iemand via een kaartje en niet persoonlijk? Je echte naasten zie je toch wel deze decembermaand om hen persoonlijk het allerbeste te wensen. Ik geef al vijf jaar het geld, dat ik normaal spendeerde aan kaarten en zegels, aan een goed doel. Ik wens iedereen het beste via Facebook en leg uit, dat ik ook dit jaar het bespaarde geld overmaak aan mijn gekozen doel en waarom.

Voor mij was het een tussenjaar. Ik heb een hele leuke opdracht in de Biesbosch. Het zijn fijne collega’s en het werk is erg leuk en uitdagend. De gezondheid is redelijk en qua relaties heb ik niets te klagen. Natuurlijk hebben we ook dit jaar weer afscheid moeten nemen van naaste familie. Maar over het geheel genomen ben ik tevreden en dankbaar.

Onlangs las ik een column van Paul de Blot. U kent deze man waarschijnlijk niet, maar op mij heeft hij een aantal jaar geleden grote indruk gemaakt. Paul is in mei 1924 geboren in Indonesië. Hij heeft gedurende de oorlog vastgezeten in een Japans concentratiekamp. Na de oorlog werd hij Jezuïet. Hij studeerde meerdere vakken, waaronder theologie in Maastricht. In 1979 begon zijn carrière op de Nijenrode Business School en die carrière duurt voort tot op de dag van vandaag. Als u heeft meegerekend weet u, dat hij inmiddels 94 jaar is. Een aantal jaar geleden volgde ik een workshop bij hem. Hij introduceerde een compleet nieuwe management techniek met natuur en spiritualiteit als leerschool.

Ik volg hem sindsdien. Regelmatig krijg ik zijn column in de mail. De laatste was getiteld ‘Dank je wel’. Hij vindt dat dankbaarheid een begrip is waar in het zakendoen weinig over wordt nagedacht. Dankbaarheid is in Nederland een abstract begrip, maar in andere talen heeft het vaak een veelzeggende betekenis. In Indonesië zegt men ‘Terima Kasih’. Dit betekent letterlijk ‘Ontvang liefde’. De Indonesiër antwoordt met ‘Kembali’, wat ongeveer ‘Je krijgt het ook van mij terug’ betekent. Daar zijn deze woorden dus een uitwisseling van liefde.

Wij Nederlanders antwoorden vaak met ‘geen dank!’ Dat is eigenlijk een rare reactie. Je krijgt dankbaarheid van die ander en die weiger je eigenlijk met ‘geen dank’. Denk de volgende keer eens na, wat je reactie zou moeten zijn, als die ander oprecht dankjewel zegt. Dat zou toch minimaal ‘Graag gedaan’ moeten zijn.

Als Seniorenraad Westland mogen we zeer tevreden zijn. Met name het laatste kwartaal stonden we volop in the picture. Helaas is een collega van onze commissie, die eerder wegens gezondheidsredenen stopte, plots overleden. Ondanks, dat ze gestopt was, reageerde ze nog regelmatig op onderwerpen, dat haar na aan het hart lag. Haar overlijden schokte ons, maar we zijn dankbaar haar te leren kennen.

Dit is mijn laatste column van 2018. Ik wens u, mede namens mijn 24 collega’s hele fijne Kerstdagen. Kent u iemand in uw omgeving, die deze kerstdagen alleen thuis zit en heeft u nog een uurtje over? Neem contact met hem of haar op. Of beter, ga even langs. Ik weet zeker dat diegene erg dankbaar zal zijn!
Gerard                                                                                                          december 2018

_____________________________________________________________________________________________

Bankzaken

In één van mijn vorige columns heb ik u uitgelegd wat mijn ervaring is met lokale winkeliers. Vroeger kocht je je spullen lokaal vanwege de service; de hogere prijs nam je voor lief vanwege die service. Waar is die gratis service gebleven?

Dat vraag ik me ook af bij mijn bank. De afgelopen jaren ben ik in mijn ogen benadeeld door onjuist of onvolledig geïnformeerd te worden door mijn bank. Ik wil u even meenemen in het volgende gesprek.
“Meneer uw overlijdensrisicoverzekering kan veel goedkoper.”
“Ik heb deze verzekering bij u afgesloten. Heeft u mij verkeerd voorgelicht of zo?”
“Nee, de tarieven zijn namelijk omlaag gegaan. Het kan interessant zijn om een nieuwe verzekering af te sluiten.”
“Nou, doet u dat maar dan.”
“Dat moet u zelf doen. Online. Of u kunt een persoonlijk advies aanvragen”
“Doet u maar een persoonlijk advies. Wanneer spreken we af?”
“U moet wel bedenken dat u moet betalen voor een persoonlijk advies.”
“Ik betaal u elk kwartaal toch kosten?”
“Nee dit is wat anders.”
“Maar voorheen werd ik toch ook regelmatig uitgenodigd voor een gesprek bij de bank?”
“Die kosten worden nu apart zichtbaar.”
“Dus heb ik altijd al kosten moeten betalen, als ik uitgenodigd werd voor een vrijblijvend gesprek?”
“…”
“Hoeveel kost zo’n advies?”
“Dat is eenmalig 675 euro. Als u besluit de nieuwe verzekering af te sluiten, betaalt u dan maar 75 euro in plaats van 125 euro die u online moet betalen.”
“Zo zo, doe maar royaal. En ben ik er dan qua kosten?”
“Nee u dient daarna 25 euro onderhoudskosten per jaar te betalen.”
“Die kosten betaal ik al per kwartaal!”
“Nee, dit is om elke drie jaar uw financiële plaatje nog eens door te nemen of er mogelijke wijzigingen gewenst zijn”
“Kan ik dan niet beter die kosten betalen, als u mijn situatie weer opnieuw bekijkt?”
“Nee, het is 25 euro per jaar.”
“Dus ik betaal dan de eerste twee jaar 50 euro. Voor niets?”
“…”

Om eerlijk te zijn heeft dit gesprek niet letterlijk plaatsgevonden, maar is dit een combinatie van een persoonlijk gesprek en e-mailwisseling.
In de goeie ouwe tijd, toen je je nog echt klant voelde bij je bank, had ik zo’n uitgebreid gesprek met iemand van de bank over mijn financiële toekomst. Als je werd uitgenodigd voor zo’n gesprek, dan had je het gevoel dat ze dit gesprek speciaal voor jou inplanden, niet voor zichzelf. De resultaten van dit gesprek/onderzoek toonde aan dat mijn pensioen aangevuld zou moeten worden. De bankmedewerker stelde Toekomstsparen voor. Ik draag dus sindsdien een vast bedrag per maand af om mijn pensioentekort te dichten. Daarvoor betaal ik nu geen belasting over dit vermogen, dat ga ik pas doen als het uitgekeerd wordt. Wat ook wel handig is dat deze vorm van sparen onder het deposito garantiestelsel valt, waardoor ik een garantie heb van 100.000 euro, mocht mijn bank failliet gaan.
Mooi product, denk je dan. Doen. Totdat je een aantal jaren later bij wijziging van mijn pensioenverzekeraar veel lagere kosten krijgt: van elke 1000 euro inleg komt 995 in mijn pensioenpot terecht. Dan ga je je afvragen, wat nu beter is: aanvullend sparen via de pensioenverzekeraar of blijven storten op mijn Toekomstsparen rekening. Even zoeken op internet. Wat blijkt? Als het zover is dat deze bankrekening vrijkomt, zal ik een nieuwe rekening moeten openen, ToekomstUitkering. Kosten 55 euro. Ik mag weliswaar zelf beslissen in hoeveel termijnen de bedragen worden uitgekeerd en met welke regelmaat. Maar ze vergeten erbij te zeggen, dat voor elke uitkering 2,50 euro aan uitkeringskosten berekend wordt. Kies ik ervoor om elke maand een bedrag te ontvangen, wat in mijn ogen toch logisch is als pensioenaanvulling, dan kost me dat ELKE MAAND tweeëneenhalve euro!
Dan maar alles in één keer uitkeren. Dat zou eventueel wel kunnen, maar dan krijg je met de belastingdienst te maken. Uw bank rekent alvast het hoogste belastingpercentage van 51,95%, waardoor u minder dan de helft krijgt. En de belastingdienst kan een boete van 20% rekenen, omdat je deze pensioenaanvulling voor iets anders gebruikt.
Ik voelde me gevangen in dit product. Dus ben ik even verder gaan speuren op het internet. En wat blijkt? Mijn bank is de enige bank, die aan uitkeringskosten doet. Heeft u een dergelijke rekening bij uw bank voor uw pensioenaanvulling of wellicht een lijfrente, dan is het goed om eens verder te kijken dan uw eigen bank. Ik vond een goede website, waarop ik kan aangeven wat er vrijkomt en in hoeveel termijnen ik dit uitgekeerd wil krijgen. De website geeft vervolgens een groot aantal aanbieders en het nettobedrag dat ik kan krijgen. Allen vallend onder het deposito garantiestelsel!
Gerard van Daalen
Nota bene: het lagere belastingtarief voor gepensioneerden geldt alleen nog tot een bedrag van 33.994 euro. Er worden twee tarieven gehanteerd die iets meer dan de helft van het normale belastingtarief is. Boven 33.994 euro gelden de ‘normale’ belastingtarieven.

_______________

Actieve werkzoekenden
Anno 2018 gaat het in Nederland voor de wind, voor wat betreft het vinden van een baan. De dagelijkse e-mailbox met vacatures voor financiële functies puilt uit. Waar voorheen het aantal vacatures werd genoemd in de titel, is men tegenwoordig opgehouden met tellen bij dertig en is de titel tegenwoordig ‘30+ vacatures bij u in de buurt’.
Toch zijn er bepaalde groepen, waar het nog niet zo eenvoudig is. Dan heb ik het over starters op de arbeidsmarkt en senioren. Toevallig dezelfde groepen, die het moeilijk hebben met het vinden van een betaalbaar koophuis, maar dat terzijde.

Onlangs las ik in Het Hele Westland over een aantal projecten met titels als ‘van activering naar werk’ en ‘vrijwillig traineeship.nl’. Hier worden werkelozen ‘met grote afstand tot de arbeidsmarkt’ en 16- tot 25-jarigen ingezet voor vrijwilligerswerk, met als doel een opstap naar betaald werk te vergroten. Je inzetten als vrijwilliger heeft veel voordelen. Je neemt werk uit handen, waar moeilijk mensen voor te werven zijn. Je staat niet meer langs de kant, maar weer midden tussen de mensen. Een zeer belangrijk sociaal aspect. En dat je op die manier uiteindelijk in een betaalde baan terecht kan komen, geeft een belangrijke meerwaarde aan deze projecten.

Ik zie hier raakvlakken met de Spaanse methode. In Spanje is de jeugdwerkeloosheid altijd al erg hoog geweest. In oktober 2017 was dat ruim 38%, terwijl het Europese gemiddelde op dat moment 16,5% was. Dat de werkloosheid onder jongeren hoger is, is wel te verklaren. Een potentiële werkgever,die meerdere sollicitanten spreekt, zal eerder kiezen voor mensen met ervaring en dus (goede) referenties. Een starter op de arbeidsmarkt heeft nog geen ervaring of referenties. In Spanje kiezen veel jongeren ervoor, om een onbetaalde stagebaan aan te gaan voor een bepaalde periode. Soms rolt men zo in een betaalde baan, maar mocht dat niet lukken, dan heeft men in ieder geval ervaring opgedaan en kan men deze werkgever eventueel als referentie gebruiken. En jongeren kunnen dit doen, omdat ze nog thuis wonen en geen grote financiële verplichtingen hebben.

Maar de senior dan, die langdurig zonder werk zit? Kijk, thuiszitten daar knap je nooit van op. Dus wordt actief in de breedste zin van het woord, adviseer ik u. Een kennis van een kennis, een vijftiger, kwam midden in de crisis zonder werk te zitten, omdat zijn werkgever failliet ging. Hij heeft veel gesolliciteerd, maar werd niet eens uitgenodigd voor een gesprek. Uiteindelijk koos deze man er zelf voor om vrijwilligerswerk te gaan doen, om maar bezig te zijn en niet stil te hoeven zitten. Hij werkte bij de Voedselbank Rotterdam en hielp hen met de boekhouding en sponsoring. Hierdoor kwam hij in contact met bedrijven, die sponsor wilden worden. Toen een bedrijf maanden later een vacature kreeg op de finance afdeling, dacht men aan hem. Hij rolde zo van een onbetaalde in een betaalde baan. Eerst voor een paar dagen per week, maar nu werkt hij er al jaren fulltime.

Zo zie je maar, dat als je je proactief opstelt en zelf naar alternatieven zoekt, dan kom je in ieder geval weer midden in de samenleving te staan en blijf je in ieder geval zinvol bezig. En wie weet, komt er voor jou ook zo’n kans voorbij?

Gerard van Daalen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Koop lokaal?
De laatste jaren worden we regelmatig gepushd om lokale producten te kopen bij lokale winkeliers. Nu is daar op zich niets mis mee, want lokale producten hebben vaak de beste kwaliteit. Denk bijvoorbeeld aan onze kasgroenten: kasbonen of een kasbloemkooltje is toch veel beter te hachelen dan zo’n slap type uit de supermarkt. Laat staan de diepvriesversie.
Ook is er wat voor te zeggen om producten bij de lokale winkelier te kopen. Je bent geen nummer, ze herkennen je vaak. En alhoewel de prijs iets hoger is, is de servicegraad vaak beter. Vaak, niet altijd.
Ik hanteer mijn eigen stelregel. Als een apparaat uitvalt en ik heb snel een nieuwe nodig, dan koop ik graag lokaal. Mits de verkoopprijzen niet al te veel verschillen. Is mijn fototoestel kaduuk, dan hoef ik niet op stel en sprong een nieuwe te hebben. Dan kan het interessant zijn voor mij om even verder te kijken. Zo heb ik ooit een fotocamera gezien bij de lokale winkelier voor 570 euro, die ik elders voor 360 euro kon kopen.
Anders is het als je wasmachine stuk gaat. Ik zag bij de lokale witgoedhandelaar een Pelgrim wasmachine voor een leuke prijs. Ik naar de winkel. Toen werd mij die Pelgrim afgeraden. Ik vroeg hen om advies voor een goede, maar betaalbare wasmachine. De verkoopster bood me een (te) dure Bosch machine aan. Niet geluisterd dus.
Nu kan je dat een incident noemen. Maar toen ik enkele jaren later me oriënteerde op een nieuwe combimagnetron zag ik dat de draaischijf in de nieuwe magnetron verdwenen was. De combimagnetron ziet er tegenwoordig uit als een oven. Dat geeft veel meer ruimte voor een product om het te ontdooien of te bakken. Ik weer naar dezelfde lokale witgoedboer, alwaar ik met de gevonden informatie vroeg om een combimagnetron zonder draaischijf. De verkoper kwam, wederom, met een (te) dure combimagnetron mét draaischijf. Dan hoor ik u zeggen: maar de service is zo goed. Niet dus. Diezelfde witgoedboer vraagt voorrijkosten, als u, vanwege de grootte of zwaarte, het product aan huis geleverd wilt hebben. En het product voor u installeren zoals vroeger? Dat kan wel, maar dat valt niet onder service, met andere woorden daar betaalt u extra voor.
Ik ben uiteindelijk verder gaan zoeken en kwam Coolblue op internet tegen. Een zaak die begon met zijn handel op internet, maar inmiddels fysieke winkels heeft. Dus naar Rotterdam, alwaar de verkoper gespecialiseerd in huishoudelijke apparaten geen antwoord had op mijn vraag waarom de draaischijf verdwenen was en zijn chef erbij haalde. Zij wist me niet alleen het antwoord te geven, maar gaf ook aan dat ik een goede keuze had gemaakt. Maar dat er andere apparaten met andere extra functies beschikbaar waren, die wellicht ook interessant konden zijn. Ik heb uiteindelijk het product aangeschaft voor een prachtige prijs, bijna de helft van de prijs die de lokale winkelier aanbood. De verkoopster vroeg me vervolgens op welke dag en welk dagdeel zij de combimagnetron gratis konden brengen. En zij zouden ook de oude combimagnetron desgewenst gratis meenemen. Coolblue heeft het dus wel goed begrepen.
Het ons-kent-ons wordt wel moeilijker, gezien het bewonersaantal van Westland. Hoe het wel moet, laat de poelier op de Naaldwijkse markt zien. Niet echt een lokale winkelier, maar iemand met verstand van zaken, een kwalitatief goed en betaalbaar product en sympathiek personeel, die de moeite neemt om je te kennen. Op een woensdag vertelde de verkoopster, dat ze me had gezien op de kerstmarkt. Ik had haar niet gezien, terwijl ik daar nota bene als vrijwilliger de boel in de gaten hield!
Nadat ik medisch behandeld was, vroeg het personeel elke week hoe het met me ging. En niet op zijn Amerikaans: “How’re yóu doing” (Een vraag, waar ze geen gedetailleerd antwoord op verwachten). Zelfs een half jaar na dato vragen ze het nog steeds.
Zo ziet u maar dat een betrokken winkelier niet altijd een lokale winkelier is.
Gerard van Daalen (oktober 2018).

________________________________________________________________________________________

Voor het zingen de kerk uit?
Laatst stond er in een artikel in de krant dat de Westlandse zangkoren schreeuwen om jonge aanwas. Het was het juiste moment om een dergelijk artikel te publiceren, want diezelfde week vierde het Westlandse Korenfestival haar tienjarig bestaan. In eerste instantie bedacht ik me, dat er wel erg veel Westlandse koren zijn, dus als er hier en daar een koor zou wegvallen, zou het mij niet opvallen. Heel bijzonder is dat in het artikel wordt aangegeven dat er geen koorleden onder de vijftig jaar zijn; bij één koor was de gemiddelde leeftijd 65 jaar.
Toch is dat zo gek nog niet. We worden allemaal wat ouder, maar voelen en gedragen ons steeds jonger. Twee generaties geleden zat je na je zestigste al achter de geraniums, toch? Dus waar ik in een eerdere column een artikel aanhaalde, dat 80 het nieuwe 65 zal zijn in de toekomst, zo zou voor de koren kunnen gelden dat 50 het nieuwe 30 is. Geen zorgen dus voor de gemiddelde leeftijd.
Wat wel een probleem is, is dat er geen ‘nieuwe’ aanwas is en er aan de andere zijde wegens hoge leeftijd leden wegvallen. Dat zien we ook al jaren in de kerken gebeuren. Aartsbisschop Eijk verwacht dat er over tien jaar van de 280 kerken in zijn aartsbisdom Utrecht hooguit 15 kerken overblijven. Dat is zorgwekkend. Wim Eijk gaf in de Gelderlander aan dat ‘de kerk niet gesloten wordt door mensen die nog komen of door mij, maar door degenen die wegblijven en niet meer bijdragen’. Hij vergeet echter dat mensen niet zonder reden wegblijven. De kerken hebben er niets aan gedaan om jongeren te trekken.
Persoonlijk heb ik ooit belijdenis gedaan. Dat lijkt op commune, maar dan vrijwillig, grap ik altijd. Sinds mijn jeugd heb ik allerlei functies gehad als vrijwilliger bij deze kerk, maar ben ik bijna 40 jaar alleen maar tegen muren opgelopen. En alle pogingen om zo nu en dan een moderne dienst te organiseren met hedendaagse muziek voor jongere mensen zijn op niets uitgelopen. Je bent als jongere van harte welkom, maar je zal je moeten committeren aan de sterk verouderde kerkdienst met gezangen en psalmen van vele eeuwen geleden. De meest recente liederen zijn geschreven door Huub Oosterhuis op jonge leeftijd. Als je hem niet kent: hij is de vader van Trijntje Oosterhuis, bijna 85 jaar oud.
Onze laatste dominee, die in januari 2019 met emeritaat gaat, heeft bij zijn aanstelling, na herhaaldelijk verzoek mijnerzijds, geweigerd iets voor jongeren in de kerk te doen. Ze zijn van harte welkom, mits ze zich committeren aan de traditionele kerkdienst. Dat was de laatste keer, dat ik een kerkdienst heb bijgewoond in ‘mijn eigen kerk’, behalve dan de herdenkingsdienst voor mijn overleden moeder. Ben ik spiritueel? Jazeker. Geloof ik in een allesomvattende liefde, die ons bindt? Ook dat. Maar ik draag het Feyenoord-geloof uit: “Geen woorden maar daden”. Door als vrijwilliger wat te kunnen betekenen voor de samenleving. Zoals in de Seniorenraad Westland.
Voor de koren is het nog niet te laat. Ze kunnen zich nog aanpassen en dan hopen dat ‘jongeren’ zich bij hen thuis voelen. Lukt dat niet, dan is het echt niet gek om koren samen te voegen of gewoon te stoppen. Het artikel gaf aan dat er nu popkoren als paddenstoelen uit de grond schieten. Daar waar er dingen verdwijnen, doemen er onvermijdelijk andere zaken op. Zolang mensen willen zingen. Of op een moderne manier spiritualiteit willen beleven . . .  zonder dogma’s.
Gerard van Daalen (Naaldwijk, 21 september 2018)

 

TV-programma’s rond senioren

Toen aspirant omroep MAX naar een volgende omroepstatus wilde groeien, ben ik lid geworden. Ik behoorde op dat moment absoluut niet tot hun doelgroep, maar ik vond en vind een omroep voor senioren een welkome aanvulling voor ons omroepbestel. Meer nog dan een politieke partij voor senioren. In die jaren daarna heeft MAX die status ruim bewezen door mooie programma’s te maken, die ook kijkers trekken uit andere doelgroepen.

Vóór MAX waren er geen echte programma’s voor senioren. Er waren wel programma’s, waar de senioren graag naar keken, maar die niet specifiek voor senioren werden gemaakt, zoals bijvoorbeeld Lingo en Rondom 10. De laatste jaren worden er niet alleen programma’s voor, maar ook met senioren gemaakt. ‘Met 80-plussers de wereld rond’ en ‘De wereld volgens 80-jarigen’ werden beiden goed bekeken, met ‘echte’ senioren in de hoofdrol. Deze week startte SBS6 met ‘Golden boys’, waarin André Hazes oudere heren met oudere dames koppelt. In de promo wordt al duidelijk, dat seks als onderwerp niet wordt geschuwd.

Als je die senioren ziet, vraag je je af of er nog wel senioren zijn, die ‘achter de geraniums zitten’. Maar ja, als je al wat ouder bent en de benen en/of het geheugen willen niet meer en er, ondanks regelmatig bezoek van familie en vrienden, nog veel uren per dag overblijven, waarin je alleen zit, dan kan de televisie een welkome afleiding zijn. Niet voor niets kijkt de 65-plusser veel TV, gemiddeld 2 uur en 47 minuten televisie (SCP, 2016).

De publieke omroepen moeten wederom bezuinigen. Tenminste dat beweren zij. Wat blijkt? Het is geen bezuiniging, maar de publieke omroep krijgt minder opbrengsten uit reclame binnen (STER, ongeveer 62 miljoen) en de overheid weigert dat bij te leggen.
Wel logisch: als een bedrijf minder omzet genereert, dan gaan ze eerst kijken in hoeverre ze kosten kunnen besparen, zodat het resultaat minder erg daalt. Dat zou de Publieke Omroep ook moeten doen. Al die verschillende omroepen hebben allemaal eigen overhead: een eigen gebouw, allemaal een eigen directie en management etc. Als ze niet volledig willen samengaan, dan kan misschien de ene omroep samenwerken met een andere omroep en gebruik maken van één gebouw. Met een gezamenlijke kantine. Of één HR-manager die alle omroepen bedient?

Maar nee, de omroep dreigt, dat het grootste gedeelte van de inkomstenderving ten koste zal gaan van de programmering. Brandpunt Plus en Zembla moet wijken. Andere Tijden mag minder afleveringen maken. Minder eigen drama. Nog meer herhalingen in de zomer en overdag. Wat ik persoonlijk erg vreemd vind, is dat er niet gesproken wordt over Nederland 3, de jongerenzender. Die jongeren voelen zich meer thuis bij alternatieve mediavormen. Ze kijken series via Netflix, want ze geloven niet in horizontale programmering, waarbij je verplicht op een bepaald tijdstip één aflevering mag kijken en dan een week moet wachten, voordat je op hetzelfde tijdstip de volgende aflevering kan zien. Terwijl ze bij Netflix op het door hun gewenste tijdstip zoveel afleveringen kunnen kijken als zij willen. Achter elkaar. Die jongeren kijken liever via YouTube en Facebook, omdat hun content (=programmering) meer aansluit op hun leefstijl en denkbeelden.

In dat kader lijkt het me verstandiger om te stoppen met die zieltogende jongerenzender. Wat daarmee bespaard wordt kan je gebruiken voor zaken, waar ze in Hilversum wel goed in zijn. Zoals Nederlands drama, goede documentaires en actualiteitenrubrieken en een boeiend programma overdag voor de minder actieve senior!

Gerard van Daalen, 
september 2018.

 

Zomercolumn

Er zijn nog genoeg actuele zaken die ons, senioren, raken.

Vandaar een extra column.

Werkgevers en werknemers

Onlangs las ik een artikel, waarin wordt gesteld dat vakbond FNV en VNO-NCW een akkoord hebben bereikt inzake de pensioenleeftijd. Verrassend is, dat beide accepteren dat de pensioenleeftijd verder omhoog gaat, in tegenstelling tot wat de vakbonden eerder wensten. Zelfs tot 69 jaar! Wat de beste leeftijd is om met pensioen te gaan, rekening houdend met vergrijzing en de vitaliteit onder de senioren (zie het AD van 11 augustus: “In de toekomst is 80 het nieuwe 65”) of de beste manier om te bepalen wie er wanneer met pensioen mag gaan, dat weet ik niet. Persoonlijk vind ik het niet onterecht, dat de pensioenleeftijd omhoog is gegaan. Maar de onzekerheid, dat ik op 58-jarige leeftijd niet weet, wanneer ik met pensioen mag gaan, dat knaagt aan me.
De werkgeversorganisatie heeft in dit akkoord bedongen, dat de pensioenpremie vast komt te staan. Dat klinkt aardig, maar als alle gespaarde pensioenpremies in de toekomst niet voldoende blijken te zijn om het gewenste pensioen uit te keren, dan gaat uw premie omlaag. Zonder risico voor de werkgever. Leuk om te weten dat we, al werkend in een bepaalde branche, in een voor deze branche vastgestelde pensioenregeling verplicht gestopt worden. Wij mogen niet kiezen, we moeten daaraan meedoen.
Overigens hebben beide organisaties in het akkoord laten vastleggen, dat de pensioenleeftijd minder hard mag stijgen. Met als gevolg miljarden euro kosten extra voor de overheid en dus voor u als belastingbetaler. En de pensioenpot zal over meerdere jaren gesmeerd moeten worden. Wederom dragen de werkgevers daar niet aan bij. Met als gevolg nog minder pensioenpremie voor u!
De overheid zal bij het huidige systeem blijven. Dat er mensen zijn, die in zwaardere beroepen werk(t)en of op jonge leeftijd zijn gaan werken en dus relatief veel meer hebben bijgedragen aan deze samenleving, dat is niet zo gemakkelijk te meten. Zij kiezen dus voor het meest eenvoudige en meetbare: gewoon de leeftijd hanteren als uitgangspunt.
Ik word er niet vrolijker van, u wel?

De vitale senior en zijn woning

Ik noemde in het stuk hierboven het artikel in het AD: “In de toekomst is 80 het nieuwe 65”. Hierin komt hoogleraar Dorien Manting aan het woord. Misschien heeft u het gehele artikel gelezen of alleen de hoofdlijnen. In dit artikel staat namelijk een interessante constatering. Dorien claimt dat na 2030 de babyboomers zo oud zijn, dat ze overlijden of naar een verpleeghuis gaan. Dan krijg je dus een grote hoeveelheid woningen op de markt. Dat klinkt interessant voor degenen, die nu geen huis kunnen krijgen vanwege de overspannen woningmarkt, maar bedenk dat deze woningen naast de gebruikelijke hoeveelheid van nieuwbouwwoningen beschikbaar komen. Vermoedelijk een verdubbeling van het aanbod. Jongeren hebben dan meer te kiezen en het is de vraag of zij kiezen voor het huis van de babyboomer, waar al tientallen jaren niets meer aan is gedaan. “De senior investeert niet meer op die leeftijd, dan vinden ze teveel gedoe”, claimt Dorien.
Vervolgens noemt ze dan de lege dorpen in Amerika, als schrikbeeld. Met huizen, die niemand meer wil hebben (kijkt u maar eens naar het dorp Ollolai, dagelijks op RTL4). En kinderen die de erfenis weigeren vanwege het risico op extra kosten. Persoonlijk gaat me dat een beetje te ver, maar als senior zult u toch iets moeten doen met deze informatie. De markt is nu nog zodanig, dat een ‘verwaarloosd’ huis als opknapper verkocht kan worden aan een fanatieke doe-het-zelver, omdat hij op dit moment gezien de hoge prijzen geen alternatief heeft.

Eigenlijk adviseer ik u hetzelfde te doen als in één van mijn vorige columns over ‘Ontspullen’. Bedenk eens of u in uw huidige woning nog eenvoudig overal kan komen. Of het trappenlopen nog zo goed gaat. Of u het onderhoud aan het huis en de tuin nog wel kan en wilt uitvoeren. Kortom: of uw woning wel levensbestendig is. Met andere woorden: kunt u er uw hele leven wonen, ook als de mobiliteit, het zicht of het gehoor wat minder worden. Als u deze vraag met nee beantwoordt, dan is het  hoog tijd om actie te ondernemen en op zoek te gaan naar een levensbestendige woning met voldoende faciliteiten in de nabije omgeving.

Als u mijn vorige column gelezen heeft, dan weet u inmiddels, dat er maar weinig woningen voor senioren beschikbaar zijn in het Westland. Het wordt dus tijd voor de Westlandse politiek om dit probleem hoog op de Westlandse agenda te zetten!

Auto-weg

Aangezien ik word uitgezonden om elders werk te verrichten, zit ik tijdens werkdagen twee à drie uur op de weg. In de ochtend is het prettig rijden: alle weggebruikers hebben dan maar één doel: zo snel mogelijk op het werk komen.
Als je zolang op de weg zit, kom je veel medeweggebruikers tegen, waarbij soms stereotypen worden bevestigd. Een vrouw zit het liefst op de middelste baan, de snelle mannen op de linkerbaan. De macho’s maken zich vooral druk, hoe anderen rijden zonder eerst aan zelfreflectie te doen. En de senioren? Die vinden dat ze nog steeds op de linkerbaan behoren te rijden. Zoals ze dat altijd deden. Maar ze vergeten daarbij, dat ze jaar na jaar wat minder alert worden, onzekerder en sommige situaties moeilijker inschatten.
Dat brengt me op de vraag, wat nu het ideale moment is om te stoppen met autorijden. Als je hierover gaat nadenken, op het moment dat een ander een opmerking hierover maakt, ben je eigenlijk al te laat. Maar ja, een auto voor de deur is erg handig. En wat is het alternatief? ‘Met de Plusbus? Ja, zo oud ben ik nog niet!’.
Iemand vertelde me, dat zijn vader hem elk jaar voor de vakantie naar het vliegveld bracht, maar dat dit jaar na jaar steeds angstiger situaties opleverde. Zo meende zijn vader, dat hij van baan kan wisselen, zodra hij zijn knipperlicht aanzette. Met als gevolg dat weggebruikers om hem heen plots moesten remmen en/of uitwijken. Toen de zoon hem erop attendeerde, dat hij eerst diende te kijken voordat hij van baan kon wisselen, antwoordde de vader, dat zijn richtingwijzer toch aanstond? Onnodig om te zeggen, dat het voor de vader de hoogste tijd wordt om te stoppen met autorijden. De zoon heeft in ieder geval besloten om voortaan een taxi te nemen.
Het gebrekkige en prijzige openbaar vervoer, in combinatie met het gebruiksgemak van een eigen auto, is in mijn ogen een erg hoge drempel om het rijbewijs in te leveren. Ik zou dan graag de volgende stelling bij u neer willen leggen, die ik vond op Facebook:
“Oudere mensen, die vrijwillig hun rijbewijs inleveren zouden daarna de rest van hun leven gratis bus- en treinvervoer moeten krijgen”.
De overheid zal hierbij moeten bepalen vanaf welke leeftijd deze regel zou moeten gelden en in hoeverre inwoners zonder rijbewijs dezelfde gunst moeten krijgen of niet. En de overheid zal het Openbaar vervoer moeten verbeteren. Maar als iemand niet zijn of haar rijbewijs inlevert, zal diegene gewoon moeten betalen voor bus- en treinvervoer.
Ik hoor graag van u, lezer, wat uw mening is! 
Geniet nog van de laatste mooie dagen deze zomer!

Gerard van Daalen

________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

 

 

Zomercolumn: Even mijn hart luchten
Ik was zo verstandig geweest om in juni een aantal columns tegelijk te schrijven, zodat de seniorenraad gedurende mijn vakantie en de warme zomerdagen toch nieuwe aanvoer voor de website zou hebben. Maar gedurende de laatste weken hoor ik zorgwekkend nieuws. Daarom deze column met een aantal opiniestukken.

 

 

Westlandse ruimte voor de senior 1
Zoals u weet zijn we als Seniorenraad Westland warm voorstander van KDO (kortdurende opvang) bedden in het Westland. Een aantal commissieleden heeft een onderzoek gedaan naar allerlei vormen van KDO; hier zult u meer over horen . Daarnaast vinden we het erg belangrijk om een goed alternatief te vinden tussen thuis wonen en intramuraal wonen (verpleeghuis, gescheiden woon/zorg). Want dat is er nu niet. Als commissie Zorg en Welzijn hebben we uitgesproken, dat een dergelijk alternatief voor de Westlandse senior nabij de kernen van de Westlandse dorpen gesitueerd zou moeten zijn.
Eerder heb ik mijn zorgen geuit dat woningen, die voorheen aanleunden tegen verzorgingshuizen, nu wegens ontbreken van dat aanleunen eenpersoonswoningen zijn geworden. Niet meer exclusief voor senioren dus. Daarnaast verdwijnt de ruimte van de oude verzorgingshuizen om plaats te maken voor exclusieve appartementen voor de meer vermogenden onder ons, of alternatieven, die niet specifiek voor de Westlandse senior zijn, zoals (groeps)woningen voor verstandelijk gehandicapten.
Die verzorgingshuizen staan nota bene nabij de dorpskernen! In Naaldwijk is de Dalton MAVO verhuisd. Al jaren staat de oude MAVO er verwaarloosd bij. Er is zelfs brand geweest in april. Onnodig om te schrijven dat een verpauperde school geen pretje is voor de buren. De grond is meerdere malen van eigenaar veranderd. Westland Verstandig heeft aangedrongen op een oplossing, maar ja de politiek of de ambtenaar bepaalt niets, dat doet de eigenaar. En die is bezig met een onderzoek, net als de voorgaande eigenaren. Ik zou zo graag eens met hen willen meedenken. Kunnen we zoeken naar een gezamenlijke oplossing, waarbij wij als Westlandse senioren geholpen zijn en de eigenaar van de grond ook?
Westlandse ruimte voor de senior 2
Persoonlijk ben ik groot voorstander van burgerinitiatieven. Gelukkig heeft de nieuwe Westlandse Raad aangegeven burgerinitiatieven te ondersteunen. Zo is een aantal van mijn collega’s van Zorg en Welzijn een aantal jaar geleden een burgerinitiatief begonnen voor een respijthuis in Naaldwijk. Helaas werden hun plannen doorkruist door het initiatief van gemeente, zorgverzekeraar en zorgaanbieder om een respijthuis in Ter Heijde te starten, genaamd Duinhof. Mijn collega’s besloten hun plan in de ijskast te zetten.
Wim Smit had een soortgelijk idee. Hij wilde respijtzorg in het gebouw van de oude Rabobank van Maasdijk. Dat heeft hij in alle kranten gezet, maar het is bij een plan gebleven, wellicht ook vanwege datzelfde Duinhof. Een aantal maanden geleden kwam Wim met een nieuw initiatief voor hetzelfde gebouw. Er zouden appartementen gerealiseerd worden en er kwam ruimte voor zorg, zoals fysiotherapeut, dokter, tandarts, apotheek en buurtzorg. Als commissie zijn we bij de presentatie van zijn plannen geweest en hebben de zorg geuit, dat er op dat moment nog geen enkele zorgaanbieder enige interesse had getoond en wij vonden 29 m² voor het kleinste appartement echt te klein voor een senior anno 2018, zeker vanwege het ontbreken van enige gezamenlijke ruimte.
Afgelopen week las ik een artikel op Westlanders.nu, dat de ruimte voor de zorgaanbieders gebruikt gaat worden voor 5 tot 7 extra appartementen. Nogmaals, ik juich burgerinitiatieven toe, dus alle hulde voor Wim Smit, maar hij lijkt gekozen te hebben voor het geld, want een appartementencomplex zonder gezamenlijke ruimte voor een kopje koffie en/of ontmoeting; zonder zorgaanbieders inpandig, dat is niet het appartementencomplex voor de Maasdijkse senior, dat we in het Westland zo hard nodig hebben, maar eerder een appartementencomplex voor de portemonnee of de status van de initiatiefnemers. Ook goed, maar wees daar dan eerlijk over.
(Westlandse) ruimte voor de senior 3
Terwijl ik deze column schreef kwam ik nog een relevant artikel tegen in het AD met als kop ‘Oudere kan niet verhuizen’. De Hypotheker had onderzoek gedaan naar de verhuiswens onder senioren. Hieruit kwam, dat de senior graag zijn grotere huis wil verkopen om een kleinere en/of gelijkvloerse woning te kopen of huren. Hierbij wil de senior zijn overwaarde ‘cashen’ en er leuke dingen van doen. Probleem is echter, dat er weinig huizen te koop staan en de prijzen hiervan hoog zijn. En huurwoningen zijn ook schaars en duur. Aan een typische seniorenwoning is echt een schreeuwend tekort aldus de Hypotheker. Ja zeker.
Een bijkomend probleem is het vinden van een geldverstrekker voor eventuele financiering. Uw vaste inkomsten zijn uw AOW en uw pensioen. Volgens Vereniging Eigen Huis krijgen ouderen soms onterecht geen financiering. Beide partijen vinden dat er meer aandacht moet komen voor de oudere huizenbezitter, zeker met het oog op de vergrijzing. Mag ik hierbij aanvullen, dat aangezien de vergrijzing in het Westland harder gaat dan in de stad, dit probleem hoog op de politieke agenda gezet zou moeten worden.
Zorg-wekkend
Vlak voor het Westlandse reces hadden we als Commissie Zorg en Welzijn een oriënterend gesprek met een aantal leden van de nieuwe CDA fractie. Persoonlijk vond ik het fijn om hiervoor uitgenodigd te worden en ik vond het gesprek erg boeiend (Dit is een open uitnodiging voor de andere fracties ?). Tijdens dit gesprek vernam ik dat het personeelsprobleem in de thuiszorg zeer zorgwekkend is. Dat men al nee moet verkopen aan de klant. Zijdelings werd gemeld, dat dit personeelsprobleem niet alleen de zorg betreft. Ook de tuinbouw heeft grote problemen personeel te vinden op dit moment. Deze week las ik dat het ziekenhuis Bronovo in Den Haag zijn intensive care-afdeling zal moeten sluiten wegens datzelfde personeelstekort. Wie volgt?
We zullen moeten kijken naar alternatieven. In de zorg zoekt men zelfs niet-gekwalificeerd personeel. Dat zal heus niet voor de echte zware zorgtaken zijn, maar voor alle andere werkzaamheden en voor ondersteuning kan dit een oplossing zijn.
‘Geen personeel te vinden? Ik heb hier 350.000 man’. Deze tekst stond als kop boven een interview met Fred Paling, de nieuwe man van het UWV. Ik heb even geglimlacht en gedacht aan de Rotterdamse werklozen, die wel even in de tuinbouw zouden gaan werken. Maar dit bleek een interessant interview te zijn. Hij vindt, dat we de regie moeten pakken om in slechte tijden mensen voor te bereiden op een goede baan. De afgelopen jaren zijn er veel ontslagen geweest in de bouw en de zorg, maar tijdens de recessie wist iedereen al: straks komen we handen tekort en staan er tegelijkertijd mensen aan de kant.
Een schoolverlater die bij een gemeente aanklopt voor bijstand? Tot je 27e moet je blijven leren. Regel dan leerstages in een sector met toekomst. Daarvoor moeten in de regio’s werkgevers, gemeenten, scholen en het UWV samen naar hun werklozen en regionale arbeidsmarkt kijken.
Fred Paling blijkt goede ideeën te hebben. Niet wanhopig verstokte bijstandstrekkers voor de schuur van de tuinder dumpen, maar je in een recessie gezamenlijk voorbereiden op de mensen, die je in goede tijden hard nodig zult hebben.
Fijne zomer!
Gerard van Daalen

 

Ontspullen – Zomercolumn.

Wat heeft een mens toch veel spullen verzameld gedurende zijn leven. Persoonlijk ben ik meer van het weggooierige, maar mijn vrouw vindt dat altijd ‘zonde’. Ik ben van mening dat wij wellicht de laatste generatie zullen zijn met zoveel tastbare spullen. We leven namelijk inmiddels in een digitale wereld. We lezen boeken op de e-reader, kijken films en series door te streamen via bijvoorbeeld Netflix en alle populaire muziek vind je op Spotify. De jeugd heeft daarom geen boekenkasten of kasten vol DVD’s en CD’s meer nodig. Die heeft straks voldoende aan een ‘tiny house’, een zeer klein huis voor een kleine prijs met maximaal twee kamers.
Maar uw en mijn generatie(s) hebben nog wel opslag nodig, vinden wij. Ik heb een boekenkast vol met mooie boeken, maar sinds ik een e-reader heb, lees ik alleen nog maar digitaal en staan die mooie boeken te verstoffen. Ik heb de helft van mijn DVD’s weggedaan maar nog een behoorlijke hoeveelheid in een kast. Ik kijk ze zelden meer, want diezelfde films kan ik via een streamingdienst als Netflix of Videoland kijken. En de muziek DVD’s van de laatste dertig jaar zijn van een dermate matige kwaliteit, dat ik me daaraan erger als ik ze nog eens opzet.
We komen ook op een leeftijd, dat we eigenlijk langzaam deze overbodige spullen moeten opruimen. In Zweden hebben ze daar een woord voor: ‘Döstädning’. Vrij vertaald betekent dit ‘opruimen voor je doodgaat’. Misschien een beetje cru, maar u begrijpt meteen wat ik bedoel. Misschien is ‘ontspullen’ dan een vriendelijkere benaming.
Hoe ontspul je dan? In ons leven bewaren en verzamelen we nogal wat materiaal. Deze spullen zal je moeten scheiden in ‘erfstukwaardige’ spullen en rommel. Als u niet wilt dat uw nabestaanden uw troep moeten opruimen, wordt het dus tijd om er zelf mee te beginnen. Uw kinderen moeten kunnen rouwen en niet sjouwen, las ik laatst en dat vind ik een toepasselijke spreuk. En als u gaat opruimen, misschien moet u uw kinderen vragen of ze ergens interesse in hebben. Is dat niet het geval, dan wordt het makkelijker om afscheid te nemen.
U ruimt dan niet alleen uw huis op, het maakt ook uw hoofd leeg gedurende het proces. Neem vooral de tijd, het is toch een sentimental journey door uw leven. Maak stapels: bewaren, verkopen (via Marktplaats bijvoorbeeld), kringloop en weg. En misschien komt u ineens spullen tegen, waarvan u niet meer wist, dat u ze nog in uw bezit had.
Ik neem deze opruim-challenge zelf ook aan. Na de zomer….
Gerard van Daalen, juli  2018.

 

Eigen belang of gezamenlijk belang?

Als je in de krant leest dat mensen betrokken zijn in een handgemeen, denk je meestal niet, dat het om senioren gaat. Toch trok een kop in de Telegraaf mijn aandacht: ’Vechtpartij bij 50-plus’. Dan denk je in eerste instantie, dat dat waarschijnlijk een verbale vechtpartij is, maar dat was hier niet het geval. Een provinciale fractievoorzitter van deze partij heeft er een blauwe rug en een schaafwond in het gezicht aan overgehouden. De reden van dit gevecht bleef vaag. Ook in de krant was het een ’hij zegt zij zegt’ verhaal. De partijleider wilde eerst het politieonderzoek afwachten. Bijltjesdag was het gevolg. De een na de ander verliet, al dan niet vrijwillig, zijn zetel, inclusief de voorzitter. Uiteindelijk koos men eind mei een nieuwe voorzitter.
Dit elkaar de tent uitvechten is niet nieuw. Er is al eerder geprobeerd een ouderenpartij succesvol op te starten, maar ook dat eindigde in een gevecht, verbaal dan wel fysiek. Het gaat hierbij vaak om belangen. Het NRC schreef eind mei dat het bij de problemen rond 50-plus nooit om de inhoud ging, maar eerder om personen en partijpolitieke procedures. Dan denk ik, gaat het hier niet over eigen belang, over behoud van de eigen zetel en bijbehorend salaris?
In april kondigden vakbond en werkgevers gezamenlijk aan dat zij vinden, dat mensen met zware beroepen na 45 jaar werken met pensioen moeten kunnen. Dit in tegenstelling tot de huidige pensioenwetgeving die voor iedere Nederlander geldt. Wat is hier dan het belang? Voor de vakbonden die met teruglopende ledenaantallen te kampen hebben en waarvan de huidige leden letterlijk vergrijzen, is ook dit eigen belang. Ik vroeg me echter af wat het belang van werkgevers hier is. Hun werknemers hebben hun leven lang dit zware beroep gehad, gesteund door de Arbo-wetgeving, die het werk wat minder zwaar maakt. Toch wordt deze wetgeving niet altijd nageleefd, omdat er druk op het werk zit en soms omdat de werknemer dat zakje cement extra meeneemt. Met de jaren zal de productiviteit afnemen en kan de werknemer mogelijk met zijn gezondheid gaan kwakkelen. Dan is het voor de werkgever wel handig, als hij deze persoon na 45 jaar met pensioen kan sturen. Dat is goedkoper dan zoveel maanden ziektewet door moeten betalen. Duidelijk eigen belang.
Je werkt als lid van de Seniorenraad samen met je collega’s en je wordt als persoon gewaardeerd om je inbreng. Politieke partijen spreken gezamenlijk waardering uit voor onze club en onze standpunten worden opgenomen in hun programma en uiteindelijk in het Westlands akkoord , dan voelt dit ook zeer prettig. Uiteindelijk bevat dus elk gezamenlijk belang een eigen belang!
Gerard, juni 2018. 

 

Als het nodig is, wilt u dan liever naar een verpleeghuis of wilt u liever dood?

Dit vroeg Hugo Borst aan een partner van een dementerende in zijn televisieprogramma ‘In de Leeuwenhoek’, het Rotterdamse tehuis voor PG patiënten. PG betekent psychogeriatrisch; In Jip-enJanneke taal heeft een PG patiënt een aandoening die gepaard gaan met beperkingen van de geestelijke vermogens op hoge leeftijd. Deze mevrouw ondervond aan den lijve de problemen na de bezuinigingen in de gezondheidszorg de afgelopen jaren en koos de dood boven het verpleeghuis. Dat geeft wel aan hoe diep het bij haar zit/zat.
Onlangs startte omroepvereniging Max met het laatste seizoen van Dokter Deen, de dokter van Vlieland. Aan het eind van het vorig seizoen trouwde ze haar liefde, Oscar. In de eerste aflevering van dit seizoen hoorden we dat het stel aan een wereldreis bezig was, maar ze kwamen al snel terug naar Vlieland. Oscar zat in een rolstoel en bleek de spierziekte ALS te hebben. Zijn gezondheidstoestand ging zienderogen achteruit. In een gesprek met één van de dokters van de praktijk gaf hij aan zelf de keuze te willen maken om dood te gaan, zodra de kwaliteit van het leven in zijn ogen onvoldoende werd. Half april werd de aflevering uitgezonden, waar hij, op de dag van zijn verjaardag, euthanasie kreeg. Zowel deze aflevering als de aflevering, waarin zijn begrafenis werd getoond, is zeer respectvol gemaakt. Hulde aan de makers, alsmede de omroepvereniging voor ouderen, MAX. Lef, dat ze dit moeilijke onderwerp op deze integere wijze aan de kaart hebben gesteld.
Mijn moeder heeft de laatste twintig jaar van haar leven met heel wat kwalen te maken gehad. Zoals o.a. Reuma en Diabetes. Aanpassen viel niet mee, maar ze heeft dit altijd op een zeer positieve en opgewekte manier gedaan. Tot de dag van mijn verjaardag in december 2011. Mijn ouders kwamen beiden langs en mijn moeder liep echt niet goed. En in tegenstelling tot de vele andere keren, dat ik naar haar gezondheid vroeg en ze steevast ‘Best!’ zei, antwoordde ze dit keer dat het niet goed ging. Toen ze die avond vertrok, gingen haar benen een andere kan op dan dat ze wilde. In de maanden die volgden ging het steeds slechter. Haar bioritme was totaal in de war en ze is meerdere keren gevallen. Uiteindelijk belandden we in het ziekenhuis, waar, na zes weken, de ziekte CreutzfeldtJacob werd geconstateerd. In de volksmond Gekke-koeienziekte. Een afschuwelijke ziekte, die terminaal is, maar de weg naar het einde is echt afschuwelijk.
Als familie hebben we zowel in die tijd, als later met de ziekte van mijn vader, te maken gehad met de medische hiërarchie. De hoogste in rang bepaalt, wat er gebeurt, ook als de verzorgenden een andere mening hebben. Mijn moeder heeft vaak aangegeven nooit van haar leven naar een verpleeghuis te willen gaan, maar we werden ertoe verplicht door de neuroloog. Op dat moment heb ik zelf bepaald, dat dit bij mij niet zal gebeuren. Binnen een maand werd ik lid van de NVVE, de
Nederlandse Vereniging van het Vrijwillig Levenseinde en heb ik wilsverklaringen ingevuld en onder andere aan de huisarts gegeven. Als er met mij wat gebeurt, bepaalt mijn vrouw wat er moet gebeuren en geen arts. En als zij niet in staat is dit te doen, dan vervult mijn broer die rol.
Heb je dan geen vertrouwen in de medische wereld? Natuurlijk wel. Maar voor elk bedrijf, organisatie of afdeling geldt, dat niet automatisch de hoogste in rang altijd de beste keuzes maakt en dat geldt zeker ook voor artsen. Dat hebben wij als familie aan den lijve ondervonden. In mijn geval heb ik meer vertrouwen in mijn vrouw en mijn familie.
Gerard (mei2018)

 

Nog 9 jaar en 2 maanden…                                                   

Column april 2018 

Onlangs viel bij ons een brief op de mat van mijn pensioenfonds. Daarop de waarschuwende woorden: ‘gaat u met pensioen op uw 68e?’. Verdorie, dacht ik, het was tot nu toe toch dat je met je 67e met pensioen mag gaan en ik ben inmiddels 58.
Ik ben naar de website gegaan en daar kon ik uitrekenen op welke leeftijd ik op dit moment met pensioen kan gaan, want wanneer je met pensioen mag gaan, weet je pas als je met pensioen bent. Tenminste, zo voelt het.
Wat blijkt: ‘As we speak’ mag ik met pensioen als ik 67,5 jaar ben. Ik heb dus nog negen jaar en twee maanden te gaan. Nu maar hopen, dat ik gezond die leeftijd mag halen, want ook wat dat betreft is niets zeker. Ons pensioenstelsel blijkt fantastisch te zijn, ten opzichte van andere (Europese) landen. Maar mocht je qua werk, om wat voor reden dan ook, buiten de boot vallen, dan heb je een serieus probleem. Ons systeem is niet ingericht om dat soort problemen te tackelen. De eerste maanden gaat nog, want je krijg WW. Die is weliswaar versoberd, maar als je maar lang genoeg gewerkt hebt voordat je je baan bent kwijtgeraakt, krijg je twee jaar lang een WW uitkering. Mits je aan je verplichtingen voldoet, zoals bijvoorbeeld de sollicitatieplicht.
Daarna kom je in de bijstand terecht en dan ben je aan de (Haagse) goden overgeleverd. Dan moet je eerst je eigen vermogen opsnoepen en daar horen de stenen van je eigen huis ook bij en de verzekeringen die je hebt afgesloten om onbezorgd (er) van je oude dag te genieten.
Je was er dus bijna, maar op de streep word je ingehaald. Weg appeltje voor de dorst. Natuurlijk wil je graag werken, maar waarvoor je bent opgeleid, daar is geen werk meer beschikbaar. Of ze vinden je te oud. Of je kwakkelt dermate omdat je door je zware baan jarenlang roofbouw hebt gepleegd op je lichaam. De kans dat een 60-plusser weer ander werk krijgt, blijkt niet meer dan 3%.
Wat zou het dan mooi zijn om een extra vangnet te hebben als je ouder dan zestig jaar bent. Ik ben zeer gecharmeerd van het basisinkomen, zoals Annemarie van Gaal in de Telegraaf schreef vorig jaar. Zij stelt een basisinkomen voor van ongeveer 1.000 euro per maand voor de werkeloze 60-plusser. Hiermee vervalt de AOW en alle toeslagen. En alle verplichtingen en beperkingen, die de werkeloze krijgt als hij of zij een uitkering aanvraagt.
U hoeft niet meer te solliciteren. U mag het vrijwilligerswerk gaan doen dat u graag wilt. Of u gaat met anderen samenwonen om de woonlasten te beperken; u krijgt het UWV niet meer op uw dak dat u een partner heeft, die werkt en dat uw uitkering gekort wordt. U kunt parttime gaan zorgen voor uw kleinkinderen als u dat wilt of u gaat een paar uur per week werk doen, wat u leuk vindt. Misschien verdient dat wat minder, maar  u doet wat u het liefste zou willen doen.
Wat kost dat wel niet, hoor ik u nu denken. Een basisinkomen voor werkloze volwassenen boven de zestig kost 48 miljard per jaar. Maar we besparen AOW-, andere uitkeringen en toeslagen. Bij elkaar zo’n 42 miljard euro. Daarnaast kunnen we dan meteen alle uitkeringsorganisaties afslanken en alle bedrijven, die veel verdienen aan allerlei verplichte re-integratiecursussen voor werkelozen. En het
allerbelangrijkste, u heeft als zestigplusser veel minder zorgen en stress. Men verwacht dat een basisinkomen ongeveer 8,5% aan zorgkosten kan besparen. Op dit moment kost de zorg ons 95 miljard per jaar, dus reken maar uit!
Helaas wilt het kabinet er (nog) niet aan. Men vind het te duur, maar vergeten dat het huidige systeem ook niet goedkoop is en behoorlijk ineffectief. Wilt u meer hierover lezen. Op de website https://www.stopdebankiers.com/basisinkomen-60-plussers-wil-er-kabinet/ staat een uitgebreid artikel over de vele voordelen van een dergelijk basisinkomen.
Gerard van Daalen

 

Vallen, opstaan en weer doorgaan
Column Maart 2018
De start van het Paasfeest begint bij ons op Witte Donderdag, de dag van het laatste Avondmaal. En, sinds 2011, de avond van the Passion, een prachtig muziekspektakel on-nederlands goed gemaakt.
Vroeger gingen we altijd op Goede Vrijdag naar de kerk voor het avondmaal, totdat een dominee vond, dat het avondmaal op Witte Donderdag moest zijn, volgens de bijbel. De goede man had toch moeten weten, dat getallen in de bijbel vooral symbolisch zijn, maar sinds dat moment viert men het in onze kerk op donderdag.
In het Westland kennen we de Westland Passion in de katholieke kerk van Poeldijk. Een popkoor, Fine Tuning, met jongeren tussen de 16 en 40 jaar weten elk jaar het klassieke verhaal weer een draai te geven. Dit jaar was Maria, de moeder van, de hoofdpersoon. Nu heb ik van oudsher als protestant niet veel met die moeder als verering, maar vanaf het moment dat ik de film Passion of the Christ van regisseur Mel Gibson zag, bekijk ik deze moeder toch anders. Met meer respect, want je zal als moeder weten wat er komt en toch die lijdensweg van je zoon mee moeten en willen maken.
Het was gisteren weer een indrukwekkende avond. Prachtige muziek, mooi verhaal. Ondanks het matige geluid de moeite waard om bij te wonen. Goede Vrijdag is de dag van de kruisiging. Met Pasen staat Jezus weer op om na 40 dagen na de hemel terug te keren. Daarom zien we Pasen als een nieuw begin. Dan komt het extra goed uit dat het voorjaar begint, we de vogels weer horen en de tuin begint te kleuren.
15 maart waren de Gemeenteraadsverkiezingen. Met deze verkiezingen eindigt de vorige raadsperiode. U heeft gekozen. Het CDA is de grootste geworden, mede dankzij twee restzetels (misschien kan iemand me uitleggen, hoe het mogelijk is dart een partij onvoldoende zetels heeft voor een tiende zetel, maar wel om twee restzetels te krijgen?). Alle winnaars van harte gefeliciteerd. Na de verkiezingen wordt de volgende stap genomen om een nieuwe raad samen te stellen. Een nieuw begin. Of dat deze raad met nieuwe partijen wordt gevormd, of dat dezelfde partijen plaats zullen nemen, dat weten we nu nog niet. We zullen in ieder geval veel nieuwe gezichten zien. Als Seniorenraad wensen we hen veel succes en wijsheid. Vergeet ons en onze standpunten niet als u gaat formeren!
Alle Westlandse senioren, wij wensen u prettige Paasdagen. Misschien wel met wat regen, maar het wordt al warmer. De krokussen zijn al te zien in de gemeenteperken. De hoogste tijd om weer het huis uit te komen en te genieten!
Gerard

 

 

Werken aan een seniorvriendelijke gemeente     (10 februari 2018)

Met veel plezier denk ik terug aan het politieke debat dat de Seniorenraad organiseerde op vrijdag 9 februari 2018. Alle negen Westlandse politieke partijen waren aanwezig. Soms werd de plaats van de lijsttrekker opgevuld door anderen, maar de meeste lijsttrekkers waren aanwezig.
Bovenstaande titel heb ik toen opgeschreven. Het was een uitspraak van een van de lijsttrekkers of misschien wel van de gespreksleider of iemand van de seniorenraad zelf.

Er werd gedebatteerd over acht stellingen, die te maken hebben met de vier commissies van de Seniorenraad. Deze stellingen komen voort uit de 20 speerpunten, die de Seniorenraad heeft neergelegd bij de politieke partijen. Deze speerpunten komen weer voort uit de vele, door de commissies ingebrachte, aandachtspunten. Zo heeft onze commissie, Zorg en Welzijn, onze aandachtspunten in twee groepen uitgewerkt. U begrijpt dat acht stellingen de lading van onze zorgen niet geheel dekken!

Ben ik tevreden met deze stellingen en het debat? Niet helemaal. Drie partijen noemden specifiek het probleem van de eenzaamheid bij alle Westlanders (30%) en specifiek bij de Westlandse senior (>40%). Dit probleem was niet onderdeel van de acht stellingen.
Terwijl we nota bene eenzaamheid als prioriteit hebben genoemd in een van onze eerste commissievergaderingen. Dit reken ik me persoonlijk aan, alsmede onze commissie.

Dus laat ik eens dieper op de materie ingaan in deze column. Is de Westlandse senior eenzaam? Ja. Als de Westlandse senior 10 uur slaapt heeft hij of zij nog 14 uur over. Na persoonlijke verzorging, huishouden en eten blijven er nog (te)veel uren over. Als ze bezoek krijgen, en dat blijft een uurtje, zorgt dat niet voor vermindering van eenzaamheid. Er blijven simpelweg teveel uren over, waarin ze niemand zien.

Is dat hun eigen schuld? Gedeeltelijk. Natuurlijk kan je klagen over eenzaamheid, maar als je daar zelf niets aan doet, dan is dat je eigen schuld. Soms komt er iemand langs. Bijvoorbeeld een medewerker van Vitis. Maar wat komt die nou doen of wat heb ik eraan? Niets, als je niet erkent dat je eenzaam bent en misschien hulp nodig hebt om uit die eenzaamheid te komen.

En als je normaliter leuke dingen doet en door omstandigheden (fysiek, geestelijk) dat niet meer kan doen, ga niet zitten sippen, maar ga op zoek naar dingen, die je nog wel kan doen. Eventueel met behulp van familie, mantelzorger of vrijwilliger van bijvoorbeeld Vitis of de Zonnebloem.

Kunnen wij daar nog wat aan doen? Ja. Als wij verzorgingshuizen verplaatsen, maar aanleunwoningen laten staan, dan moet de gemeente zorgen voor een alternatief als gemis voor de sociale activiteiten binnen zo’n verzorginghuis. Dat kan heel klein zijn, bijvoorbeeld door simpelweg een kleine ruimte als  koffiecorner te benutten, waar bewoners elkaar kunnen ontmoeten. Eventueel begeleid door een vrijwilligersorganisatie.

“Wie gaat dat betalen?”, denkt de Financial in mij. Maar soms hoeft iets niet financieel rendabel te zijn, als het maar politiek en sociaal rendabel is!

Gerard van Daalen

P.S. Waar ik op ga stemmen in maart? Ik weet het echt nog niet. Het debat heeft het mij eerder moeilijker gemaakt. Op persoonlijke titel vind ik dat Mevrouw de Zoete, nummer 2 op de lijst van Christenunie/SGP, het meeste indruk heeft gemaakt met haar heldere antwoorden en simpele oplossingen.

 

Aanleunwoningen die nergens tegenaan leunen

Tijdens het door de Seniorenraad georganiseerde Plustival in november, konden bezoekers hun NAW gegevens achterlaten, alsmede tips en ideeën. Zo heeft een mevrouw – laten we haar mevrouw S. noemen – zo’n kaart ingevuld. Zij woont in een aanleunwoning aan de Verdilaan in Naaldwijk. Deze appartementen bevinden zich vast aan het oude verzorgingscentrum Pijletuinenhof. Er is zelfs een directe toegang vanuit het appartementencomplex. Mevrouw klaagde, dat ze geen koffie meer kon drinken of een activiteit kon bijwonen, sinds de bewoners van het verzorgingshuis naar Schiereiland verhuist zijn en het gebouw leeg staat. Dat wil zeggen: behoudens de antikraak bewoners.
Mevrouw S. heeft een reden om te klagen. Zij heeft ooit met haar goede verstand een aanleunwoning gehuurd. Met dien verstande, dat ze qua (medische) zorg zekerheid had, dat die dichtbij was. En dat er qua sociale activiteit ook beroep gedaan kon worden op de activiteiten, die in het aanleunende pand georganiseerd werden. Dat is haar ontnomen toen het pand leeg kwam te staan. Voor dit sociale aspect is geen alternatief gevonden dichtbij in de buurt.
Voor een bezoeker met een ander probleem heb ik contact gezocht met Vestia en meteen dit probleem aan de kaart gesteld. Zij voelen zich niet verantwoordelijk voor het gemis van sociale activiteit. Het is nog erger: omdat de woningen nergens meer tegenaan leunen, worden ze als zodanig niet meer verhuurd. Ze staan nu bekend als ‘1-persoons woningen’, en zijn niet specifiek voor senioren. Dat betekent dat er inmiddels ‘jongere’ mensen een woning hebben betrokken.
Weer minder woningen voor senioren en dat is een serieus probleem. Daar komt bij dat geen enkele woningbouwvereniging geïnteresseerd is in het bouwen van sociale huurwoningen, omdat de grondprijs in het Westland relatief duurder is dan in bijvoorbeeld Den Haag. Dat heeft mede te maken met het maximaal aantal toegestane etages in Westland. En de gemeente biedt al een grondprijs aan van ver onder de kostprijs.
Het wordt nog erger. Begin deze maand gaf iemand een voorbeeld van sociale woningen, die gebouwd zijn in ter Heijde. Ook mensen uit andere delen van Haaglanden mochten zich inschrijven voor deze woningen. Uiteindelijk was de verhouding van het aantal inschrijvingen voor deze woningen 80:20. Let wel 80% afkomstig van buiten het Westland!
IK ben er nog niet. Tijdens datzelfde informele gesprek werd mij verteld, dat er in Den Haag steeds minder senioren wonen en in Westland steeds meer. Ik ben echt niet van eigen volk eerst. Maar hoe eerlijk is de huidige situatie voor de woningnood in Westland?
Gerard van Daalen
P.s. Er zal echt wat gedaan moeten worden aan het gemis van sociale activiteit bij deze aanleunwoningen. In deze aanleunwoningen wonen namelijk relatief oudere mensen, die niet echt mobiel zijn. Een alternatief aanbieden verder weg (Hof van Heden, Schiereiland) is geen optie. Wellicht kan de gemeente een afspraak maken met de huidige eigenaren van het gebouw Pijletuinenhof. Daarover volgende maand meer

 

Knallend uiteinde?
Als kind vond ik het jaarlijkse vuurwerk geweldig. Zodra het van mijn ouders mocht, ging ik vuurwerk afsteken. Dat ging niet altijd goed: op een bepaald moment stak ik een rotje aan en gooide de verkeerde weg. Ook al was dit een klein rotje, het bleek bijzonder pijnlijk te zijn, een knallend rotje in de hand. 
Ik bleef vuurwerk afsteken, maar veel voorzichtiger. Naarmate de jaren verstreken was vooral het financiële aspect reden om het niet meer te kopen, laat staan af te steken. Ik zag met elke vuurpijl of –pot weer zoveel euro de lucht ingaan en die kon ik beter besteden.
Nog veel later begon ik me te ergeren aan de enorme knallen van het illegale vuurwerk en het feit dat daar niet tegen opgetreden werd. Begin deze eeuw liep ik in de Oudejaarsnacht met oordopjes van mijn ipod in, tegen de harde knallen en bij gebrek aan echte oordopjes. Mensen dachten dat ik van de politie was en dat was vooral reden om flink knalvuurwerk mijn richting op te gooien.
Een paar jaar geleden liep ik met mijn vrouw van ons huis naar mijn vader op Oudejaarsdag.  Bij de aanleunwoningen van het Verdipark werd door jongeren knalvuurwerk afgestoken en richting de tuinen van de senioren gegooid. Ik sprak hen aan en zei, dat het niet zo handig was om hier vuurwerk af te steken, omdat oudere mensen daar nog meer van schrikken. Zij hebben namelijk een oorlog meegemaakt. Ik adviseerde hen om het ergens anders af te steken, waar geen seniorenwoningen of verzorgingshuizen staan. Ze keken me minachtend aan, stopten wel even met aansteken, maar bleven daar wel staan totdat wij de hoek om gelopen hadden.
U begrijpt: ik ben een groot voorstander van het verbieden van vuurwerk door niet-deskundigen. Mijn vrouw is het er niet mee eens. In haar ogen is het een kleine groep die de boel verpest en mogen de goeden niet onder de kwaden lijden. Maar wat is belangrijker? Het leed van vele mensen én dieren? Of het plezier van anderen? En die goeden en kwaden is ook een drogreden. Het zijn procentueel maar weinig mensen die anderen vermoorden met hun vuurwapens. Toch verbieden we vuurwapens in de handen van niet-deskundigen…
Wat mij betreft mag het vuurwerk afsteken  gefaseerd afgebouwd worden. Uiteindelijk zou het een taak van de gemeente moeten worden om dit ergens op een voor velen zichtbare plek gecontroleerd af te steken. Ver uit de buurt van seniorenwoningen en verzorgings- of verpleegtehuizen.
Gerard van Daalen

 

De Platentiendaagse                                                                22 november 2017

Bij toeval keek ik naar wat reclames. Meestal weet ik die handig te ontwijken door het programma op te nemen, later beginnen te kijken en door te zappen zodra de reclame begint. Er kwam een reclame langs over de Platentiendaagse. Ik dacht nog even, dat ik naar ‘Oh wat een jaar’ van Linda de Mol zat te kijken, die over de tachtiger jaren ging. Maar ene ” Platentiendaagse” bestaat nog steeds en heet nu Muziek-10-daagse. Dit alles ter promotie van de CD en elpee.

In de jaren ’80 en ’90 was de Platentiendaagse een echt fenomeen. Bij afname van een bepaald bedrag kreeg je gratis een CD. Rond die tiendaagse kwamen er heel veel nieuwe platen uit. Tegenwoordig zou ik niet eens meer weten, waar ik een CD zou kunnen kopen, anders dan op internet. Is er nog wel een platenwinkel en kunnen die daar hun brood wel mee verdienen?

In het verleden heeft mijn platencollectie me een vermogen gekost. Nu heb ik Spotify. Alle nieuwe muziek komt meteen gratis ter beschikking, mits je bepaalde reclames accepteert. Ik heb een abonnement genomen van €9,99, zodat ik geen reclame meer heb. Mijn platencollectie heb ik omgezet naar MP3 en op de harde schijf gezet van mijn laptop. DVD’s koop ik niet meer; ik heb onlangs een abonnement genomen op Netflix. Daar kijk ik films en series. En Netflix adviseert me vervolgens wat ik nog meer kan kijken op basis van hetgeen ik al gezien heb.

Ik zag onlangs een oude film uit de jaren ’80: Falling in Love met Meryl Streep en Robert de Niro. Die twee ontmoetten elkaar onderweg in de trein en hadden de halve film nodig om elkaar nog eens te ontmoeten. En ze zochten echt wel naar elkaar. Tegenwoordig hebben we een smartphone en Social Media. En kunnen we personen googlen. Nu zetten we een bericht op Facebook, dat je iemand in de trein hebt gezien. Dit bericht wordt gedeeld en andere media pakken het op. Nu duurt het geen maanden meer voor je iemand vindt.

Tijdens een spelprogramma moesten kandidaten bellen met zo’n oude telefoon met een draaischijf. Een negentienjarige kandidaat wist niet hoe ze zou moeten bellen met zo’n draaischijf!

Wat is er toch veel veranderd in die dertig jaar.
Gerard

                                                                                                                        

Robot(ics)                                                                                                                    

5 november 2017
In deze column wil ik even een uitstapje maken naar mijn eigen leven. Ik ben een financial, zoals men dat hier in goed Nederlands zegt. In dienst van een detacheringbedrijf doe ik opdrachten, overal in het land, waar men mij nodig heeft. Naast mijn financiële opleiding heb ik al vroeg een IT tic opgelopen. Daarom word ik ook veel op opdrachten geplaatst die op het snijvlak van Finance en IT liggen. Ik ben zeer ervaren in het bouwen en programmeren van Excel spreadsheets en het ontwerpen van databases. Die IT-tic is er na al die jaren nog steeds; ik ben verzot op allerlei nieuwigheden met name die de nabije toekomst zullen veranderen. 
Eind oktober was er een bijeenkomst, georganiseerd door mijn werkgever, waar iemand van de Universiteit Leiden sprak over de ingeslagen veranderingen m.b.t. financiële zaken. Hij sprak over de automatisering van het inkoopproces. Facturen worden digitaal per e-mail verstuurd naar de universiteit. De moderne crediteuren sturen ook een XML bestand, dat alle noodzakelijke gegevens bevat om betreffende factuur direct (real-time) automatisch in te lezen in hun financiële systeem. Helaas zijn niet alle crediteuren zo modern; er zijn er bij die alleen een PDF sturen van hun factuur. Dat betekende dat er één iemand op de financiële afdeling de facturen uit de e-mail moet halen, in een andere map moet plaatsen en vervolgens in het financiële systeem moet uploaden en verwerken. Saai en eentonig werk, waar deze werknemer de gehele dag, elke werkdag  mee bezig is. Niet leuk voor die medewerker, maar ook niet leuk voor de universiteit want het kost hen een full-time salaris om deze actie uit te kunnen voeren. 
Dat moet eenvoudiger, hebben ze daar in Leiden bedacht. Ze hebben Robotic Process Automation (RPA) aangeschaft. Nee, dat is geen Robot, want een robot is een machine die meerdere taken kan uitvoeren. Maar toch een machine, een apparaat.  
RPA is een software-programma dat het werk van die medewerker kan overnemen. Dit softwareprogramma neemt dus de menselijke taken over, die gebaseerd zijn op steeds weer dezelfde regels.  
Ik heb me erg verbaasd over wat er al gaande is op het gebied van robots en Robotics. Zelf ik, met mijn IT-tic. En weet je wat het leuke is? Dat is er ook al voor de senior. Om hen te helpen langer thuis te wonen. Ik las in Elsevier  over de zorgrobot LEA. LEA staat voor Lean Elderly Services. Het is een robot, vermomd als rollator. De redactie van het kwartaalblad was razend enthousiast en ook de Rabobank is lyrisch over dit start-up bedrijf van een relatief jonge, vrouwelijke ondernemer. Kijk eens naar het filmpje over de zorgrobot op YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=hrr1qV6cRbk.

Er is dus al veel mogelijk, maar met een beetje fantasie kan je nog veel meer toepassingen bedenken. Zeker voor iemand met een IT-tic! 
Gerard van Daalen 
PS                                                                                                                                                        Kom naar ons seniorenfestival op vrijdagmiddag 10 november 2017 in het nieuwe Gemeentehuis in Naaldwijk.

Er zijn vele sprekers, waaronder een specialist, die u meer gaat vertellen over e-health en bewegen. Er is een markt waar allerlei organisaties zich presenteren en, in het kader van het thema Bewegen, kunt u ook workshops over bewegen volgen. Voor meer informatie: zie onze website https://www.seniorenraad-westland.nl/plustival/. 

De oude Westlandse gemeentehuizen

 
Nu het nieuwe Westlandse gemeentehuis in Naaldwijk in september is geopend, rijst de vraag wat er met (de grond van) de oude gemeentehuizen in de diverse Westlandse plaatsen gaat gebeuren. In de Lier worden er reeds nieuwe woningen gebouwd, Naaldwijk denkt aan een park of parkeerruimte op de plaats van het gesloopte Naaldwijkse gemeentehuis.  
Op vrijdag 13 oktober werd in de ‘Westlandse Courant’ melding gemaakt van de verkoop van het Wateringse gemeentehuis aan een projectontwikkelaar, die in het gebouw sociale woningen zal realiseren en het gemeentehuis zal gedeeltelijk een sociaal-maatschappelijke functie krijgen. In diezelfde krant werd een maand eerder melding gemaakt dat een definitief besluit over de sloop uitgesteld zou worden tot einde van het jaar, dit op basis van een burgerinitiatief, gesteund door onze Seniorenraad. 
Onnodig om in deze column uit te leggen waarom ik persoonlijk achter elk initiatief sta dat de plek van deze oude gemeentehuizen gebruikt voor sociale woningen, bij voorkeur voor senioren. Als lid van de Commissie Zorg & Welzijn bemoeien we ons niet met de stenen, maar wel om het welzijn van senioren, die wel of niet thuis wonen. In een klein deelclubje hebben we een aantal speerpunten opgeschreven. Eén speerpunt is dat we vinden, dat er voldoende ruimte moet zijn in of vlakbij het centrum van de Westlandse kernen voor sociale woningen voor ouderen. In welke vorm dan ook. 
Op de zakelijk netwerkwebsite LinkedIn, waar ik lid van ben, las ik een artikel van Jan-Willem Spijkman. Hij werkt voor ING, sector Gezondheidszorg. De titel van dit artikel nodigde uit om gelezen te worden: ‘het verzorgingshuis (2.0) komt terug’. 
Jan-Willem vraagt zich hierin af waarom er zo weinig aandacht is voor de wijkverpleging en de problemen en behoeften van ouderen die nog thuis wonen. Hij heeft het over ‘assistentiewoningen’, een term afkomstig uit België. Dit zijn appartementen in de nabijheid van een verpleeghuis of ‘gescheiden woon-zorg ‘, alwaar een pakket aan diensten en lichte zorg kan worden afgenomen. 
 
Het is alleen de vraag of wij in het Westland nog voldoende ruimte bij goed lopende verpleeg- en verzorgingshuizen hebben, waar deze assistentiewoningen tegenaan geplakt kunnen worden in of rond het centrum van de kernen.  
 
Er zijn overigens goede voorbeelden in het Westland te vinden, waarbij dat aanleunen niet nodig is. Het Oudeland in ’s Gravenzande biedt zorg ‘op eigen houtje’, dus zonder tegen een verpleeghuis aan te leunen. Zij halen maatschappelijke voorzieningen van buiten naar binnen, zoals huishoudelijke hulp, wijkverpleging en warme maaltijdvoorziening. En door veiligheid te bieden d.m.v. inwonende betaalde conciërge echtparen. Maar ook biedt het geborgenheid en contact, zoals een gezamenlijke ruimte, waarin bewoners samen kunnen verpozen onder genot van een gratis kopje koffie. 
 
Zo’n initiatief zou opvolging moeten krijgen in de andere kernen. Maar het uitrollen van een dergelijk idee gaat zeker veel geld kosten. En juist dat geld lijkt de komende jaren niet beschikbaar te komen voor alle ‘op zichzelf wonende ouderen’. In het zojuist gepresenteerde regeringsbeleid wordt eveneens niet nagedacht aan de eerstelijns zorg.  
 
Nog voldoende te doen dus voor ons als Seniorenraad.  

Gerard van Daalen, oktober 2017 

Gerard van DaaleneHealth en Privacy

 

Als leden van de commissie Zorg en Welzijn krijgen we regelmatig uitnodigingen om presentaties over eHealth bij te wonen. Kort gezegd gaat eHealth over digitale toepassingen in de gezondheidzorg en uw gezondheid. U moet tenslotte langer thuis wonen. Alle hulp hierbij is welkom, ook digitale hulp.

Wat is dan het voordeel voor mij, zult u denken. Nu gaat u regelmatig voor onderzoek naar huisarts of ziekenhuis. U bent mobiel beperkt, dus het is elke keer een hele opgave. Wat zou het handig zijn als steeds terugkerende onderzoekjes thuis uitgevoerd kunnen worden. Daar hoeft u niet veel verstand van te hebben. U leert alleen hoe u het gebruikt. Elk resultaat van deze thuisonderzoekjes worden direct verstuurd naar uw arts. Hij (of zij) zal u periodiek op de hoogte stellen van uw gezondheidssituatie, maar als de uitslag verontrustend is, zal hij meteen actie ondernemen en u bellen per (beeld)telefoon of u een bezoekje brengen. En in het ernstigste geval meteen een ambulance bellen en uw eerste contactpersonen op de hoogte stellen.

Het lijkt me een zeer geruststellende gedachte, dat er iemand continu naar uw gezondheidssituatie meekijkt – ook al is dat een computer – en de juiste personen alarmeert als de situatie dat verlangt.

Toen we als Seniorenraad in januari van start gingen, is een collega al snel naar zo’n presentatie over eHealth gegaan. Hij kwam enthousiast terug, maar verwachtte niet dat het voor het eind van deze eeuw ingevoerd zou zijn in het huishouden van de thuiswonende senior. Dit, omdat het een probleem geeft met de privacy van de senior.

Ik zou een discussie willen starten over wat nu belangrijker is: 1) het welzijn van de oudere en geruststelling van zijn/ haar mantelzorgers of de privacy van de oudere. (Let wel, ik heb het niet over de gevolgen van privacy bij slechte beveiliging van hard- en software; dat is een ander onderwerp).

Als zoon van een slecht ter been zijnde kwakkelende (bijna) 90-jarige vader zou het mij geruststellen als er sensoren in zijn huis zijn gewone gang van zaken vastleggen en ons waarschuwen als er iets afwijkend gebeurt met hem in of buiten zijn huis. Wij kunnen er namelijk niet altijd zijn. Het feit dat hij continu in de gaten wordt gehouden, stelt niet alleen ons als mantelzorgers gerust. Het is ook voor mijn vader een geruststellende gedachte, dat hij snel ontdekt kan worden, als hij gevallen is en niet overeind kan komen.

Mocht privacy toch een struikelblok blijven, dan zal ik met plezier een verklaring van geen bezwaar tekenen.

Gerard van Daalen, Commissie Zorg & Welzijn, oktober 2017

[contact-field label="Naam" type="name" required="1"/][contact-field label="E-mailadres" type="email" required="1"/][contact-field label="Website" type="url"/][contact-field label="Reactie" type="textarea" required="1"/][/contact-f

7+