Bergen en . . . Daalen (column)

Gerard van Daalen

Als het nodig is, wilt u dan liever naar een verpleeghuis of wilt u liever dood?

Dit vroeg Hugo Borst aan een partner van een dementerende in zijn televisieprogramma ‘In de Leeuwenhoek’, het Rotterdamse tehuis voor PG patiënten. PG betekent psychogeriatrisch; In Jip-enJanneke taal heeft een PG patiënt een aandoening die gepaard gaan met beperkingen van de geestelijke vermogens op hoge leeftijd. Deze mevrouw ondervond aan den lijve de problemen na de bezuinigingen in de gezondheidszorg de afgelopen jaren en koos de dood boven het verpleeghuis. Dat geeft wel aan hoe diep het bij haar zit/zat.
Onlangs startte omroepvereniging Max met het laatste seizoen van Dokter Deen, de dokter van Vlieland. Aan het eind van het vorig seizoen trouwde ze haar liefde, Oscar. In de eerste aflevering van dit seizoen hoorden we dat het stel aan een wereldreis bezig was, maar ze kwamen al snel terug naar Vlieland. Oscar zat in een rolstoel en bleek de spierziekte ALS te hebben. Zijn gezondheidstoestand ging zienderogen achteruit. In een gesprek met één van de dokters van de praktijk gaf hij aan zelf de keuze te willen maken om dood te gaan, zodra de kwaliteit van het leven in zijn ogen onvoldoende werd. Half april werd de aflevering uitgezonden, waar hij, op de dag van zijn verjaardag, euthanasie kreeg. Zowel deze aflevering als de aflevering, waarin zijn begrafenis werd getoond, is zeer respectvol gemaakt. Hulde aan de makers, alsmede de omroepvereniging voor ouderen, MAX. Lef, dat ze dit moeilijke onderwerp op deze integere wijze aan de kaart hebben gesteld.
Mijn moeder heeft de laatste twintig jaar van haar leven met heel wat kwalen te maken gehad. Zoals o.a. Reuma en Diabetes. Aanpassen viel niet mee, maar ze heeft dit altijd op een zeer positieve en opgewekte manier gedaan. Tot de dag van mijn verjaardag in december 2011. Mijn ouders kwamen beiden langs en mijn moeder liep echt niet goed. En in tegenstelling tot de vele andere keren, dat ik naar haar gezondheid vroeg en ze steevast ‘Best!’ zei, antwoordde ze dit keer dat het niet goed ging. Toen ze die avond vertrok, gingen haar benen een andere kan op dan dat ze wilde. In de maanden die volgden ging het steeds slechter. Haar bioritme was totaal in de war en ze is meerdere keren gevallen. Uiteindelijk belandden we in het ziekenhuis, waar, na zes weken, de ziekte CreutzfeldtJacob werd geconstateerd. In de volksmond Gekke-koeienziekte. Een afschuwelijke ziekte, die terminaal is, maar de weg naar het einde is echt afschuwelijk.
Als familie hebben we zowel in die tijd, als later met de ziekte van mijn vader, te maken gehad met de medische hiërarchie. De hoogste in rang bepaalt, wat er gebeurt, ook als de verzorgenden een andere mening hebben. Mijn moeder heeft vaak aangegeven nooit van haar leven naar een verpleeghuis te willen gaan, maar we werden ertoe verplicht door de neuroloog. Op dat moment heb ik zelf bepaald, dat dit bij mij niet zal gebeuren. Binnen een maand werd ik lid van de NVVE, de
Nederlandse Vereniging van het Vrijwillig Levenseinde en heb ik wilsverklaringen ingevuld en onder andere aan de huisarts gegeven. Als er met mij wat gebeurt, bepaalt mijn vrouw wat er moet gebeuren en geen arts. En als zij niet in staat is dit te doen, dan vervult mijn broer die rol.
Heb je dan geen vertrouwen in de medische wereld? Natuurlijk wel. Maar voor elk bedrijf, organisatie of afdeling geldt, dat niet automatisch de hoogste in rang altijd de beste keuzes maakt en dat geldt zeker ook voor artsen. Dat hebben wij als familie aan den lijve ondervonden. In mijn geval heb ik meer vertrouwen in mijn vrouw en mijn familie.
Gerard (mei2018)

 

Nog 9 jaar en 2 maanden…                                                   

Column april 2018 

Onlangs viel bij ons een brief op de mat van mijn pensioenfonds. Daarop de waarschuwende woorden: ‘gaat u met pensioen op uw 68e?’. Verdorie, dacht ik, het was tot nu toe toch dat je met je 67e met pensioen mag gaan en ik ben inmiddels 58.
Ik ben naar de website gegaan en daar kon ik uitrekenen op welke leeftijd ik op dit moment met pensioen kan gaan, want wanneer je met pensioen mag gaan, weet je pas als je met pensioen bent. Tenminste, zo voelt het.
Wat blijkt: ‘As we speak’ mag ik met pensioen als ik 67,5 jaar ben. Ik heb dus nog negen jaar en twee maanden te gaan. Nu maar hopen, dat ik gezond die leeftijd mag halen, want ook wat dat betreft is niets zeker. Ons pensioenstelsel blijkt fantastisch te zijn, ten opzichte van andere (Europese) landen. Maar mocht je qua werk, om wat voor reden dan ook, buiten de boot vallen, dan heb je een serieus probleem. Ons systeem is niet ingericht om dat soort problemen te tackelen. De eerste maanden gaat nog, want je krijg WW. Die is weliswaar versoberd, maar als je maar lang genoeg gewerkt hebt voordat je je baan bent kwijtgeraakt, krijg je twee jaar lang een WW uitkering. Mits je aan je verplichtingen voldoet, zoals bijvoorbeeld de sollicitatieplicht.
Daarna kom je in de bijstand terecht en dan ben je aan de (Haagse) goden overgeleverd. Dan moet je eerst je eigen vermogen opsnoepen en daar horen de stenen van je eigen huis ook bij en de verzekeringen die je hebt afgesloten om onbezorgd (er) van je oude dag te genieten.
Je was er dus bijna, maar op de streep word je ingehaald. Weg appeltje voor de dorst. Natuurlijk wil je graag werken, maar waarvoor je bent opgeleid, daar is geen werk meer beschikbaar. Of ze vinden je te oud. Of je kwakkelt dermate omdat je door je zware baan jarenlang roofbouw hebt gepleegd op je lichaam. De kans dat een 60-plusser weer ander werk krijgt, blijkt niet meer dan 3%.
Wat zou het dan mooi zijn om een extra vangnet te hebben als je ouder dan zestig jaar bent. Ik ben zeer gecharmeerd van het basisinkomen, zoals Annemarie van Gaal in de Telegraaf schreef vorig jaar. Zij stelt een basisinkomen voor van ongeveer 1.000 euro per maand voor de werkeloze 60-plusser. Hiermee vervalt de AOW en alle toeslagen. En alle verplichtingen en beperkingen, die de werkeloze krijgt als hij of zij een uitkering aanvraagt.
U hoeft niet meer te solliciteren. U mag het vrijwilligerswerk gaan doen dat u graag wilt. Of u gaat met anderen samenwonen om de woonlasten te beperken; u krijgt het UWV niet meer op uw dak dat u een partner heeft, die werkt en dat uw uitkering gekort wordt. U kunt parttime gaan zorgen voor uw kleinkinderen als u dat wilt of u gaat een paar uur per week werk doen, wat u leuk vindt. Misschien verdient dat wat minder, maar  u doet wat u het liefste zou willen doen.
Wat kost dat wel niet, hoor ik u nu denken. Een basisinkomen voor werkloze volwassenen boven de zestig kost 48 miljard per jaar. Maar we besparen AOW-, andere uitkeringen en toeslagen. Bij elkaar zo’n 42 miljard euro. Daarnaast kunnen we dan meteen alle uitkeringsorganisaties afslanken en alle bedrijven, die veel verdienen aan allerlei verplichte re-integratiecursussen voor werkelozen. En het
allerbelangrijkste, u heeft als zestigplusser veel minder zorgen en stress. Men verwacht dat een basisinkomen ongeveer 8,5% aan zorgkosten kan besparen. Op dit moment kost de zorg ons 95 miljard per jaar, dus reken maar uit!
Helaas wilt het kabinet er (nog) niet aan. Men vind het te duur, maar vergeten dat het huidige systeem ook niet goedkoop is en behoorlijk ineffectief. Wilt u meer hierover lezen. Op de website https://www.stopdebankiers.com/basisinkomen-60-plussers-wil-er-kabinet/ staat een uitgebreid artikel over de vele voordelen van een dergelijk basisinkomen.
Gerard van Daalen

 

Vallen, opstaan en weer doorgaan
Column Maart 2018
De start van het Paasfeest begint bij ons op Witte Donderdag, de dag van het laatste Avondmaal. En, sinds 2011, de avond van the Passion, een prachtig muziekspektakel on-nederlands goed gemaakt.
Vroeger gingen we altijd op Goede Vrijdag naar de kerk voor het avondmaal, totdat een dominee vond, dat het avondmaal op Witte Donderdag moest zijn, volgens de bijbel. De goede man had toch moeten weten, dat getallen in de bijbel vooral symbolisch zijn, maar sinds dat moment viert men het in onze kerk op donderdag.
In het Westland kennen we de Westland Passion in de katholieke kerk van Poeldijk. Een popkoor, Fine Tuning, met jongeren tussen de 16 en 40 jaar weten elk jaar het klassieke verhaal weer een draai te geven. Dit jaar was Maria, de moeder van, de hoofdpersoon. Nu heb ik van oudsher als protestant niet veel met die moeder als verering, maar vanaf het moment dat ik de film Passion of the Christ van regisseur Mel Gibson zag, bekijk ik deze moeder toch anders. Met meer respect, want je zal als moeder weten wat er komt en toch die lijdensweg van je zoon mee moeten en willen maken.
Het was gisteren weer een indrukwekkende avond. Prachtige muziek, mooi verhaal. Ondanks het matige geluid de moeite waard om bij te wonen. Goede Vrijdag is de dag van de kruisiging. Met Pasen staat Jezus weer op om na 40 dagen na de hemel terug te keren. Daarom zien we Pasen als een nieuw begin. Dan komt het extra goed uit dat het voorjaar begint, we de vogels weer horen en de tuin begint te kleuren.
15 maart waren de Gemeenteraadsverkiezingen. Met deze verkiezingen eindigt de vorige raadsperiode. U heeft gekozen. Het CDA is de grootste geworden, mede dankzij twee restzetels (misschien kan iemand me uitleggen, hoe het mogelijk is dart een partij onvoldoende zetels heeft voor een tiende zetel, maar wel om twee restzetels te krijgen?). Alle winnaars van harte gefeliciteerd. Na de verkiezingen wordt de volgende stap genomen om een nieuwe raad samen te stellen. Een nieuw begin. Of dat deze raad met nieuwe partijen wordt gevormd, of dat dezelfde partijen plaats zullen nemen, dat weten we nu nog niet. We zullen in ieder geval veel nieuwe gezichten zien. Als Seniorenraad wensen we hen veel succes en wijsheid. Vergeet ons en onze standpunten niet als u gaat formeren!
Alle Westlandse senioren, wij wensen u prettige Paasdagen. Misschien wel met wat regen, maar het wordt al warmer. De krokussen zijn al te zien in de gemeenteperken. De hoogste tijd om weer het huis uit te komen en te genieten!
Gerard

 

 

Werken aan een seniorvriendelijke gemeente     (10 februari 2018)

Met veel plezier denk ik terug aan het politieke debat dat de Seniorenraad organiseerde op vrijdag 9 februari 2018. Alle negen Westlandse politieke partijen waren aanwezig. Soms werd de plaats van de lijsttrekker opgevuld door anderen, maar de meeste lijsttrekkers waren aanwezig.
Bovenstaande titel heb ik toen opgeschreven. Het was een uitspraak van een van de lijsttrekkers of misschien wel van de gespreksleider of iemand van de seniorenraad zelf.

Er werd gedebatteerd over acht stellingen, die te maken hebben met de vier commissies van de Seniorenraad. Deze stellingen komen voort uit de 20 speerpunten, die de Seniorenraad heeft neergelegd bij de politieke partijen. Deze speerpunten komen weer voort uit de vele, door de commissies ingebrachte, aandachtspunten. Zo heeft onze commissie, Zorg en Welzijn, onze aandachtspunten in twee groepen uitgewerkt. U begrijpt dat acht stellingen de lading van onze zorgen niet geheel dekken!

Ben ik tevreden met deze stellingen en het debat? Niet helemaal. Drie partijen noemden specifiek het probleem van de eenzaamheid bij alle Westlanders (30%) en specifiek bij de Westlandse senior (>40%). Dit probleem was niet onderdeel van de acht stellingen.
Terwijl we nota bene eenzaamheid als prioriteit hebben genoemd in een van onze eerste commissievergaderingen. Dit reken ik me persoonlijk aan, alsmede onze commissie.

Dus laat ik eens dieper op de materie ingaan in deze column. Is de Westlandse senior eenzaam? Ja. Als de Westlandse senior 10 uur slaapt heeft hij of zij nog 14 uur over. Na persoonlijke verzorging, huishouden en eten blijven er nog (te)veel uren over. Als ze bezoek krijgen, en dat blijft een uurtje, zorgt dat niet voor vermindering van eenzaamheid. Er blijven simpelweg teveel uren over, waarin ze niemand zien.

Is dat hun eigen schuld? Gedeeltelijk. Natuurlijk kan je klagen over eenzaamheid, maar als je daar zelf niets aan doet, dan is dat je eigen schuld. Soms komt er iemand langs. Bijvoorbeeld een medewerker van Vitis. Maar wat komt die nou doen of wat heb ik eraan? Niets, als je niet erkent dat je eenzaam bent en misschien hulp nodig hebt om uit die eenzaamheid te komen.

En als je normaliter leuke dingen doet en door omstandigheden (fysiek, geestelijk) dat niet meer kan doen, ga niet zitten sippen, maar ga op zoek naar dingen, die je nog wel kan doen. Eventueel met behulp van familie, mantelzorger of vrijwilliger van bijvoorbeeld Vitis of de Zonnebloem.

Kunnen wij daar nog wat aan doen? Ja. Als wij verzorgingshuizen verplaatsen, maar aanleunwoningen laten staan, dan moet de gemeente zorgen voor een alternatief als gemis voor de sociale activiteiten binnen zo’n verzorginghuis. Dat kan heel klein zijn, bijvoorbeeld door simpelweg een kleine ruimte als  koffiecorner te benutten, waar bewoners elkaar kunnen ontmoeten. Eventueel begeleid door een vrijwilligersorganisatie.

“Wie gaat dat betalen?”, denkt de Financial in mij. Maar soms hoeft iets niet financieel rendabel te zijn, als het maar politiek en sociaal rendabel is!

Gerard van Daalen

P.S. Waar ik op ga stemmen in maart? Ik weet het echt nog niet. Het debat heeft het mij eerder moeilijker gemaakt. Op persoonlijke titel vind ik dat Mevrouw de Zoete, nummer 2 op de lijst van Christenunie/SGP, het meeste indruk heeft gemaakt met haar heldere antwoorden en simpele oplossingen.

 

Aanleunwoningen die nergens tegenaan leunen

Tijdens het door de Seniorenraad georganiseerde Plustival in november, konden bezoekers hun NAW gegevens achterlaten, alsmede tips en ideeën. Zo heeft een mevrouw – laten we haar mevrouw S. noemen – zo’n kaart ingevuld. Zij woont in een aanleunwoning aan de Verdilaan in Naaldwijk. Deze appartementen bevinden zich vast aan het oude verzorgingscentrum Pijletuinenhof. Er is zelfs een directe toegang vanuit het appartementencomplex. Mevrouw klaagde, dat ze geen koffie meer kon drinken of een activiteit kon bijwonen, sinds de bewoners van het verzorgingshuis naar Schiereiland verhuist zijn en het gebouw leeg staat. Dat wil zeggen: behoudens de antikraak bewoners.
Mevrouw S. heeft een reden om te klagen. Zij heeft ooit met haar goede verstand een aanleunwoning gehuurd. Met dien verstande, dat ze qua (medische) zorg zekerheid had, dat die dichtbij was. En dat er qua sociale activiteit ook beroep gedaan kon worden op de activiteiten, die in het aanleunende pand georganiseerd werden. Dat is haar ontnomen toen het pand leeg kwam te staan. Voor dit sociale aspect is geen alternatief gevonden dichtbij in de buurt.
Voor een bezoeker met een ander probleem heb ik contact gezocht met Vestia en meteen dit probleem aan de kaart gesteld. Zij voelen zich niet verantwoordelijk voor het gemis van sociale activiteit. Het is nog erger: omdat de woningen nergens meer tegenaan leunen, worden ze als zodanig niet meer verhuurd. Ze staan nu bekend als ‘1-persoons woningen’, en zijn niet specifiek voor senioren. Dat betekent dat er inmiddels ‘jongere’ mensen een woning hebben betrokken.
Weer minder woningen voor senioren en dat is een serieus probleem. Daar komt bij dat geen enkele woningbouwvereniging geïnteresseerd is in het bouwen van sociale huurwoningen, omdat de grondprijs in het Westland relatief duurder is dan in bijvoorbeeld Den Haag. Dat heeft mede te maken met het maximaal aantal toegestane etages in Westland. En de gemeente biedt al een grondprijs aan van ver onder de kostprijs.
Het wordt nog erger. Begin deze maand gaf iemand een voorbeeld van sociale woningen, die gebouwd zijn in ter Heijde. Ook mensen uit andere delen van Haaglanden mochten zich inschrijven voor deze woningen. Uiteindelijk was de verhouding van het aantal inschrijvingen voor deze woningen 80:20. Let wel 80% afkomstig van buiten het Westland!
IK ben er nog niet. Tijdens datzelfde informele gesprek werd mij verteld, dat er in Den Haag steeds minder senioren wonen en in Westland steeds meer. Ik ben echt niet van eigen volk eerst. Maar hoe eerlijk is de huidige situatie voor de woningnood in Westland?
Gerard van Daalen
P.s. Er zal echt wat gedaan moeten worden aan het gemis van sociale activiteit bij deze aanleunwoningen. In deze aanleunwoningen wonen namelijk relatief oudere mensen, die niet echt mobiel zijn. Een alternatief aanbieden verder weg (Hof van Heden, Schiereiland) is geen optie. Wellicht kan de gemeente een afspraak maken met de huidige eigenaren van het gebouw Pijletuinenhof. Daarover volgende maand meer

 

Knallend uiteinde?
Als kind vond ik het jaarlijkse vuurwerk geweldig. Zodra het van mijn ouders mocht, ging ik vuurwerk afsteken. Dat ging niet altijd goed: op een bepaald moment stak ik een rotje aan en gooide de verkeerde weg. Ook al was dit een klein rotje, het bleek bijzonder pijnlijk te zijn, een knallend rotje in de hand. 
Ik bleef vuurwerk afsteken, maar veel voorzichtiger. Naarmate de jaren verstreken was vooral het financiële aspect reden om het niet meer te kopen, laat staan af te steken. Ik zag met elke vuurpijl of –pot weer zoveel euro de lucht ingaan en die kon ik beter besteden.
Nog veel later begon ik me te ergeren aan de enorme knallen van het illegale vuurwerk en het feit dat daar niet tegen opgetreden werd. Begin deze eeuw liep ik in de Oudejaarsnacht met oordopjes van mijn ipod in, tegen de harde knallen en bij gebrek aan echte oordopjes. Mensen dachten dat ik van de politie was en dat was vooral reden om flink knalvuurwerk mijn richting op te gooien.
Een paar jaar geleden liep ik met mijn vrouw van ons huis naar mijn vader op Oudejaarsdag.  Bij de aanleunwoningen van het Verdipark werd door jongeren knalvuurwerk afgestoken en richting de tuinen van de senioren gegooid. Ik sprak hen aan en zei, dat het niet zo handig was om hier vuurwerk af te steken, omdat oudere mensen daar nog meer van schrikken. Zij hebben namelijk een oorlog meegemaakt. Ik adviseerde hen om het ergens anders af te steken, waar geen seniorenwoningen of verzorgingshuizen staan. Ze keken me minachtend aan, stopten wel even met aansteken, maar bleven daar wel staan totdat wij de hoek om gelopen hadden.
U begrijpt: ik ben een groot voorstander van het verbieden van vuurwerk door niet-deskundigen. Mijn vrouw is het er niet mee eens. In haar ogen is het een kleine groep die de boel verpest en mogen de goeden niet onder de kwaden lijden. Maar wat is belangrijker? Het leed van vele mensen én dieren? Of het plezier van anderen? En die goeden en kwaden is ook een drogreden. Het zijn procentueel maar weinig mensen die anderen vermoorden met hun vuurwapens. Toch verbieden we vuurwapens in de handen van niet-deskundigen…
Wat mij betreft mag het vuurwerk afsteken  gefaseerd afgebouwd worden. Uiteindelijk zou het een taak van de gemeente moeten worden om dit ergens op een voor velen zichtbare plek gecontroleerd af te steken. Ver uit de buurt van seniorenwoningen en verzorgings- of verpleegtehuizen.
Gerard van Daalen

 

De Platentiendaagse                                                                22 november 2017

Bij toeval keek ik naar wat reclames. Meestal weet ik die handig te ontwijken door het programma op te nemen, later beginnen te kijken en door te zappen zodra de reclame begint. Er kwam een reclame langs over de Platentiendaagse. Ik dacht nog even, dat ik naar ‘Oh wat een jaar’ van Linda de Mol zat te kijken, die over de tachtiger jaren ging. Maar ene ” Platentiendaagse” bestaat nog steeds en heet nu Muziek-10-daagse. Dit alles ter promotie van de CD en elpee.

In de jaren ’80 en ’90 was de Platentiendaagse een echt fenomeen. Bij afname van een bepaald bedrag kreeg je gratis een CD. Rond die tiendaagse kwamen er heel veel nieuwe platen uit. Tegenwoordig zou ik niet eens meer weten, waar ik een CD zou kunnen kopen, anders dan op internet. Is er nog wel een platenwinkel en kunnen die daar hun brood wel mee verdienen?

In het verleden heeft mijn platencollectie me een vermogen gekost. Nu heb ik Spotify. Alle nieuwe muziek komt meteen gratis ter beschikking, mits je bepaalde reclames accepteert. Ik heb een abonnement genomen van €9,99, zodat ik geen reclame meer heb. Mijn platencollectie heb ik omgezet naar MP3 en op de harde schijf gezet van mijn laptop. DVD’s koop ik niet meer; ik heb onlangs een abonnement genomen op Netflix. Daar kijk ik films en series. En Netflix adviseert me vervolgens wat ik nog meer kan kijken op basis van hetgeen ik al gezien heb.

Ik zag onlangs een oude film uit de jaren ’80: Falling in Love met Meryl Streep en Robert de Niro. Die twee ontmoetten elkaar onderweg in de trein en hadden de halve film nodig om elkaar nog eens te ontmoeten. En ze zochten echt wel naar elkaar. Tegenwoordig hebben we een smartphone en Social Media. En kunnen we personen googlen. Nu zetten we een bericht op Facebook, dat je iemand in de trein hebt gezien. Dit bericht wordt gedeeld en andere media pakken het op. Nu duurt het geen maanden meer voor je iemand vindt.

Tijdens een spelprogramma moesten kandidaten bellen met zo’n oude telefoon met een draaischijf. Een negentienjarige kandidaat wist niet hoe ze zou moeten bellen met zo’n draaischijf!

Wat is er toch veel veranderd in die dertig jaar.
Gerard

                                                                                                                        

Robot(ics)                                                                                                                    

5 november 2017
In deze column wil ik even een uitstapje maken naar mijn eigen leven. Ik ben een financial, zoals men dat hier in goed Nederlands zegt. In dienst van een detacheringbedrijf doe ik opdrachten, overal in het land, waar men mij nodig heeft. Naast mijn financiële opleiding heb ik al vroeg een IT tic opgelopen. Daarom word ik ook veel op opdrachten geplaatst die op het snijvlak van Finance en IT liggen. Ik ben zeer ervaren in het bouwen en programmeren van Excel spreadsheets en het ontwerpen van databases. Die IT-tic is er na al die jaren nog steeds; ik ben verzot op allerlei nieuwigheden met name die de nabije toekomst zullen veranderen. 
Eind oktober was er een bijeenkomst, georganiseerd door mijn werkgever, waar iemand van de Universiteit Leiden sprak over de ingeslagen veranderingen m.b.t. financiële zaken. Hij sprak over de automatisering van het inkoopproces. Facturen worden digitaal per e-mail verstuurd naar de universiteit. De moderne crediteuren sturen ook een XML bestand, dat alle noodzakelijke gegevens bevat om betreffende factuur direct (real-time) automatisch in te lezen in hun financiële systeem. Helaas zijn niet alle crediteuren zo modern; er zijn er bij die alleen een PDF sturen van hun factuur. Dat betekende dat er één iemand op de financiële afdeling de facturen uit de e-mail moet halen, in een andere map moet plaatsen en vervolgens in het financiële systeem moet uploaden en verwerken. Saai en eentonig werk, waar deze werknemer de gehele dag, elke werkdag  mee bezig is. Niet leuk voor die medewerker, maar ook niet leuk voor de universiteit want het kost hen een full-time salaris om deze actie uit te kunnen voeren. 
Dat moet eenvoudiger, hebben ze daar in Leiden bedacht. Ze hebben Robotic Process Automation (RPA) aangeschaft. Nee, dat is geen Robot, want een robot is een machine die meerdere taken kan uitvoeren. Maar toch een machine, een apparaat.  
RPA is een software-programma dat het werk van die medewerker kan overnemen. Dit softwareprogramma neemt dus de menselijke taken over, die gebaseerd zijn op steeds weer dezelfde regels.  
Ik heb me erg verbaasd over wat er al gaande is op het gebied van robots en Robotics. Zelf ik, met mijn IT-tic. En weet je wat het leuke is? Dat is er ook al voor de senior. Om hen te helpen langer thuis te wonen. Ik las in Elsevier  over de zorgrobot LEA. LEA staat voor Lean Elderly Services. Het is een robot, vermomd als rollator. De redactie van het kwartaalblad was razend enthousiast en ook de Rabobank is lyrisch over dit start-up bedrijf van een relatief jonge, vrouwelijke ondernemer. Kijk eens naar het filmpje over de zorgrobot op YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=hrr1qV6cRbk.

Er is dus al veel mogelijk, maar met een beetje fantasie kan je nog veel meer toepassingen bedenken. Zeker voor iemand met een IT-tic! 
Gerard van Daalen 
PS                                                                                                                                                        Kom naar ons seniorenfestival op vrijdagmiddag 10 november 2017 in het nieuwe Gemeentehuis in Naaldwijk.

Er zijn vele sprekers, waaronder een specialist, die u meer gaat vertellen over e-health en bewegen. Er is een markt waar allerlei organisaties zich presenteren en, in het kader van het thema Bewegen, kunt u ook workshops over bewegen volgen. Voor meer informatie: zie onze website https://www.seniorenraad-westland.nl/plustival/. 

De oude Westlandse gemeentehuizen

 
Nu het nieuwe Westlandse gemeentehuis in Naaldwijk in september is geopend, rijst de vraag wat er met (de grond van) de oude gemeentehuizen in de diverse Westlandse plaatsen gaat gebeuren. In de Lier worden er reeds nieuwe woningen gebouwd, Naaldwijk denkt aan een park of parkeerruimte op de plaats van het gesloopte Naaldwijkse gemeentehuis.  
Op vrijdag 13 oktober werd in de ‘Westlandse Courant’ melding gemaakt van de verkoop van het Wateringse gemeentehuis aan een projectontwikkelaar, die in het gebouw sociale woningen zal realiseren en het gemeentehuis zal gedeeltelijk een sociaal-maatschappelijke functie krijgen. In diezelfde krant werd een maand eerder melding gemaakt dat een definitief besluit over de sloop uitgesteld zou worden tot einde van het jaar, dit op basis van een burgerinitiatief, gesteund door onze Seniorenraad. 
Onnodig om in deze column uit te leggen waarom ik persoonlijk achter elk initiatief sta dat de plek van deze oude gemeentehuizen gebruikt voor sociale woningen, bij voorkeur voor senioren. Als lid van de Commissie Zorg & Welzijn bemoeien we ons niet met de stenen, maar wel om het welzijn van senioren, die wel of niet thuis wonen. In een klein deelclubje hebben we een aantal speerpunten opgeschreven. Eén speerpunt is dat we vinden, dat er voldoende ruimte moet zijn in of vlakbij het centrum van de Westlandse kernen voor sociale woningen voor ouderen. In welke vorm dan ook. 
Op de zakelijk netwerkwebsite LinkedIn, waar ik lid van ben, las ik een artikel van Jan-Willem Spijkman. Hij werkt voor ING, sector Gezondheidszorg. De titel van dit artikel nodigde uit om gelezen te worden: ‘het verzorgingshuis (2.0) komt terug’. 
Jan-Willem vraagt zich hierin af waarom er zo weinig aandacht is voor de wijkverpleging en de problemen en behoeften van ouderen die nog thuis wonen. Hij heeft het over ‘assistentiewoningen’, een term afkomstig uit België. Dit zijn appartementen in de nabijheid van een verpleeghuis of ‘gescheiden woon-zorg ‘, alwaar een pakket aan diensten en lichte zorg kan worden afgenomen. 
 
Het is alleen de vraag of wij in het Westland nog voldoende ruimte bij goed lopende verpleeg- en verzorgingshuizen hebben, waar deze assistentiewoningen tegenaan geplakt kunnen worden in of rond het centrum van de kernen.  
 
Er zijn overigens goede voorbeelden in het Westland te vinden, waarbij dat aanleunen niet nodig is. Het Oudeland in ’s Gravenzande biedt zorg ‘op eigen houtje’, dus zonder tegen een verpleeghuis aan te leunen. Zij halen maatschappelijke voorzieningen van buiten naar binnen, zoals huishoudelijke hulp, wijkverpleging en warme maaltijdvoorziening. En door veiligheid te bieden d.m.v. inwonende betaalde conciërge echtparen. Maar ook biedt het geborgenheid en contact, zoals een gezamenlijke ruimte, waarin bewoners samen kunnen verpozen onder genot van een gratis kopje koffie. 
 
Zo’n initiatief zou opvolging moeten krijgen in de andere kernen. Maar het uitrollen van een dergelijk idee gaat zeker veel geld kosten. En juist dat geld lijkt de komende jaren niet beschikbaar te komen voor alle ‘op zichzelf wonende ouderen’. In het zojuist gepresenteerde regeringsbeleid wordt eveneens niet nagedacht aan de eerstelijns zorg.  
 
Nog voldoende te doen dus voor ons als Seniorenraad.  

Gerard van Daalen, oktober 2017 

Gerard van DaaleneHealth en Privacy

 

Als leden van de commissie Zorg en Welzijn krijgen we regelmatig uitnodigingen om presentaties over eHealth bij te wonen. Kort gezegd gaat eHealth over digitale toepassingen in de gezondheidzorg en uw gezondheid. U moet tenslotte langer thuis wonen. Alle hulp hierbij is welkom, ook digitale hulp.

Wat is dan het voordeel voor mij, zult u denken. Nu gaat u regelmatig voor onderzoek naar huisarts of ziekenhuis. U bent mobiel beperkt, dus het is elke keer een hele opgave. Wat zou het handig zijn als steeds terugkerende onderzoekjes thuis uitgevoerd kunnen worden. Daar hoeft u niet veel verstand van te hebben. U leert alleen hoe u het gebruikt. Elk resultaat van deze thuisonderzoekjes worden direct verstuurd naar uw arts. Hij (of zij) zal u periodiek op de hoogte stellen van uw gezondheidssituatie, maar als de uitslag verontrustend is, zal hij meteen actie ondernemen en u bellen per (beeld)telefoon of u een bezoekje brengen. En in het ernstigste geval meteen een ambulance bellen en uw eerste contactpersonen op de hoogte stellen.

Het lijkt me een zeer geruststellende gedachte, dat er iemand continu naar uw gezondheidssituatie meekijkt – ook al is dat een computer – en de juiste personen alarmeert als de situatie dat verlangt.

Toen we als Seniorenraad in januari van start gingen, is een collega al snel naar zo’n presentatie over eHealth gegaan. Hij kwam enthousiast terug, maar verwachtte niet dat het voor het eind van deze eeuw ingevoerd zou zijn in het huishouden van de thuiswonende senior. Dit, omdat het een probleem geeft met de privacy van de senior.

Ik zou een discussie willen starten over wat nu belangrijker is: 1) het welzijn van de oudere en geruststelling van zijn/ haar mantelzorgers of de privacy van de oudere. (Let wel, ik heb het niet over de gevolgen van privacy bij slechte beveiliging van hard- en software; dat is een ander onderwerp).

Als zoon van een slecht ter been zijnde kwakkelende (bijna) 90-jarige vader zou het mij geruststellen als er sensoren in zijn huis zijn gewone gang van zaken vastleggen en ons waarschuwen als er iets afwijkend gebeurt met hem in of buiten zijn huis. Wij kunnen er namelijk niet altijd zijn. Het feit dat hij continu in de gaten wordt gehouden, stelt niet alleen ons als mantelzorgers gerust. Het is ook voor mijn vader een geruststellende gedachte, dat hij snel ontdekt kan worden, als hij gevallen is en niet overeind kan komen.

Mocht privacy toch een struikelblok blijven, dan zal ik met plezier een verklaring van geen bezwaar tekenen.

Gerard van Daalen, Commissie Zorg & Welzijn, oktober 2017

7+

Gebruikers die dit bericht leuk vinden: